MANA ÂLEMİNDE SİZİNLE BERABER ÇOK FARKLI ŞEYLERİ MÜŞAHADE ETMEMİZİN HİKMETİ NEDİR?
Bizimle beraber olan bütün kardeşlerimiz müşahade etse de etmese de vuslat yolculuğunu mutlaka yapar. Bu yolculuk yapılırken kimse gidip orada kalmaz, gidip gelir. Neden? -Gönül âlemleri, mana âlemine alışsın diye. İstesek de istemesek de bu böyledir. Allah ayet-i kerimede “Allah, uykunuzda ruhlarınızı alır. Vakti gelenleri iade eder, gelmeyenleri de vakti gelinceye kadar tehir eder”478 buyurur. Demek ki her uyku esnasında Allah, ruhumuzu huzura, arşa alıyormuş! O anda ruhlara nasıl bir muamele yaptığını, onlara ne söylediğini, neyi tavsiye ettiğini, neyi emrettiğini ve neyden sakındırdığını biz bilemeyiz; ama ruhumuz bunu bilir. Manevi yolculuğu da böyle anlamak gerekir. Bu yolculuğu yaptıran yine Allah’tır ve bu yolculuk yine ruhla yapılır.
Peki, yolculuk devam ettikçe ne olur?
Kul aşka, muhabbete gark olur, Allah ile beraber olur, rabbini ister, rabbini sever ve rabbine olan yakınlığını anlar, yaşar, tadar. Bu hâl de kişiye ahireti dünyaya, rabbini de her şeye tercih ettirir.
Elbette ki müşahade ettikleri sadece yolculuk esnasında gördüğü şeylerdir. Bu yolun bir de sonu vardır. Bu yolun sonuna vuslat, Allah’a vasıl olmak denir. Bu, rabbimizin bizi ruh itibariyle huzuruna kabul etmesi, bizi muhatap almasıdır. Mürşid-i kâmile tâbi olanların “rabbime vasıl olayım, rabbim beni muhatap alsın, beni huzuruna kabul etsin” demesi ve dertlerinin, gayelerinin de bu olması gerekir.
Dünyadayken, ölmeden evvel ölmek; rabbimizin bizi huzuruna kabul etmesidir. Allah bizi huzuruna kabul ettiğinde ölmeden evvel öldük demektir. Allah, ayet-i kerimede kullarını öldüklerinde huzuruna aldığını buyuruyor ya479 işte, ölmeden evvel ölmek Allah’ın, kulu huzuruna alması demektir. Şayet bu gerçekleşirse zahiri ölüm artık kul için bir formaliteden ibaret olur; çünkü kul kendisini yaratan rabbinden göreceği muameleyi görmüş, bilmiştir. Rabbinin kendisine nasıl bir muamele yapacağını görmüş, tatmış ve yaşamıştır. Bunu görüp yaşadıktan sonra bütün insanlar bir olsa ve ona “sen bunu yaptın; ama yanılıyorsun, öyle değil” dese bile o kişi öyle olduğunu bilir; çünkü kendisi bunu görmüş ve yaşamıştır.
Örnek vermek gerekirse; Allah birini göğe çıkarıp ona gök ehlini gösterse, o kişi de melekleri, meleklerin hâllerini, muamelelerini, zikirlerini, ibadetlerini görse sonra da bütün insanlar bir araya gelip ona gökte böyle bir şeyin olmadığını söylese onu hiç inandırabilirler mi? -Tabi ki Hayır! Hatta kendilerini o insanın nazarında sadece küçültmüş, basitleştirmiş olur, cehaletlerini ortaya koymuş olurlar; çünkü o kişi gökte ne olduğunu gördüğü için onları bilir.
Aslında bütün insanlar böyle bir özeliğe sahiptir. Allah’ın insana nefhettiği ruh bu özeliğe sahiptir. Dolayısıyla biri çabasını, gayretini gösterdiğinde Allah ona da bu nimeti, müşahadeyi ikram eder.
