CEMAATLER ARASINDA BİRLİK OLMADIĞI İÇİN YANLIŞ YOLDA OLAN BİR CEMAATE GİTMEKTEN KORKUYORUZ. BU DURUMDA NE YAPMAMIZ GEREKİR?
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den sonra bir sürü sahte peygamber türemiştir. Nasıl ki sahte peygamberler var diye hak olan peygambere iman etmemek, ona tabi olmamak insana ebediyen kaybettiriyorsa aynı şekilde hak olan bir Mürşid-i kâmile tabi olmamak da insana kaybettirir ve kıyamete kadar da cemaatler arasında vahdet; yani birlik asla olmayacaktır. Bu, kıyamete kadar böyledir. Bir tek vahdet olma imkânı vardır; o da imanda vahdettir.
Hangi cemaatin hak olduğunu bilemiyoruz, demek doğru değildir; çünkü elimizde Allah’ın hak olan ölçüsü vardır. Allah ayet-i kerimede “bizim kitabımız hakkı söyler”453 buyurmuştur. Allah böyle söylediyse ona güvenmemiz gerekir.
Hak cemaati nasıl anlamalıyız?
Hak cemaat; hayatı Kur’an’a göre yaşayan, Allah’ın ayetleri üzerlerinde ahlaka, imana, ihlasa, amele dönüşen, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle beraber iman ettiği gibi iman eden, Allah’a teslim olduğu gibi teslim olan ve hayatını Kur’an’a göre yaşayan insanların olduğu bir topluluktur.
Hangi cemaat böyleyse o cemaat hak cemaattir, bunun dışına çıkanlar hak cemaat olmaz. İmanları, ahlakları, amelleri söylediklerine uymayanlar ne söylerlerse söylesin hak cemaat değildir.
Bir cemaat istediği kadar “biz haktayız” desin ancak sırat-el mustakimde yürüyüp Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e uyduğu kadarıyla, bir de ahlakı ve ameliyle ona benzediği kadarıyla hakta olur.
Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e birtakım vazifeler vermiş, ayet-i kerimede “seni insanlara uyarıcı, müjdeci, şahit olarak gönderdim”454 buyurmuştur. Bu yüzden hak cemaatlerin de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gibi hem uyarması, hem müjdelemesi, hem de ahlakıyla, ameliyle ve hayatıyla örnek olması gerekir.
Bir başka ayette Allah “size Allah’ın ayetlerini okuyup açıklasın, bilmediklerinizi öğretsin, hikmeti öğretsin, bir de nefislerinizi tezkiye etsin diye bir resul gönderdik”455 buyurur. Bu durumda cemaatlerin sadece ayetleri okumaları yetmez, bir de onu insanlara açıklamaları; yani “Allah, Kıyamet günü sizi bu kitaptan sorumlu tutacağını va’d etti,456 sizin ayetler üzerinde tefekkür etmeniz lazım” deyip insanlara Allah’ın ayetlerini açıklamaları lazım. Bunlar aynı zamanda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in vazifeleridir.
Allah, resulünü niçin gönderdiğini beyan ederken bir de “size hikmeti öğretsin” buyurmuştu. Hikmet; Allah’ın muradıdır. Allah’ın resulü insanlara ayetleri açıklarken Allah’ın o ayetteki muradını, hikmetini de açıklar. Bu durumda hak cemaatler de Allah’ın muradını anlatmaya ve hikmeti öğretmeye çalışmalıdır. Tabi, cemaatin hikmet ehli olması için o cemaati idare edenin, imamın cemaattekilere hikmeti öğretmesi gerekir. Onların nefislerini tezkiye edip temizlemesi, kötü hâllerini güzel ahlakla değiştirmesi ve onlara bilmediklerini öğretmesi, insanın o cemaatin içindeyken bilmediklerini öğrenmesi gerekir.
Bir cemaatte böyle hâller varsa o cemaat hak bir cemaattir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle gittiği yolda yürüyen, Kur’an’a iman etmiş, ayetleri imana, ahlaka, amele dönüştürmüş bir cemaattir. Aynı zamanda hikmet ehli, Allah’ın muradını, hikmetini anlayan ve gerektiği gibi yaşayan bir cemaattir. Yoksa üç, beş kişi bir araya gelip “biz de cemaatiz” dediklerinde hak cemaat olmuş olmazlar. Yolu yürürken Allah’a ve resulüne mi itaat ediyorlar yoksa “Allah’a, resulüne, Kur’an’a uyuyoruz” deyip Kur’an’ı, dini kendilerine mi uyduruyor, kendi kendilerine din mi üretiyorlar! “Biz Allah’a aidiz” demeyip “Allah bizimdir” mi diyorlar! Şayet bir cemaat “sadece biz haktayız” diyorsa bilelim ki o cemaat hak bir cemaat değildir; çünkü herkes Allah’ın kuludur ve hiç kimse Allah’a kimin daha yakın olduğunu bilemez, bunu sadece Allah bilir, insanın gönlünü bilen sadece Allah’tır.
Biri bir cemaatte bulunduğunda Allah’a her gün biraz daha yaklaşıyor, Allah’ı seviyor ve nefsi temizleniyorsa, Allah’ın güzelliği, ayetleri onun üzerinde tecelli ediyor, Allah’ın isimleriyle güzelleşiyorsa, manevi olarak her gün biraz daha dünyadan uzaklaşıp ahirete bir adım daha yaklaşıyorsa; yani ahireti dünyadan daha çok seviyorsa bu durumda o kul hak olan cemaattedir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “sürünün kurdu olduğu gibi insanların da kurdu vardır. Nasıl ki sürüden ayrılan koyunu kurt parçalıyorsa hak olan cemaatten ayrılan insanı da kurdu olan şeytan parçalar. Bu yüzden hak olan cemaatten ayrılmayın. Kim hak olan cemaatten kıl kadar ayrılırsa cahiliye ölümüyle ölür”457 demiş, Allah da ayet-i kerimede “hep beraber Allah’ın ipine sarılın”458 buyurmuştur. Bu yüzden cemaatsiz olmaz. Hep beraber toplu hâlde Allah’ın ipine sarılmamız, sırat-el mustakimde yürümemiz, birbirimize yardım edip Allah yolunda hizmet etmeye çalışmamız gerekir. Öyle ki Allah’ın bizim üzerimizdeki muradı gerçekleşsin, sırat-el mustakimde yürümüş, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olmuş ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle yaşadığı hayatı beraber yaşamış olalım.
İslam tek başına yaşanmaz, kulluk tek başına yapılmaz. Allah’ın hem ferd olarak yapmamız gereken emirleri, hem de cemaat hâlinde yapmamız gereken emirleri vardır. Eğer cemaat hâlinde olmazsak o zaman Allah’ın cemaat hâlinde yapmamız gereken emirlerini yok saymış, “bunlar gereksizdir” demiş oluruz, dolayısıyla o ayetleri inkâr etmiş ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle beraber yaşadığını yalanlamış oluruz. Allah bizi böyle bir şeyden muhafaza etsin inşallah!
Dediğim gibi; ölçü Allah’ın ölçüsüdür. Bizim de bir cemaatin hak olup olmadığını bu ölçüye göre bakıp anlamamız lazım. Şayet bir cemaat asr-ı saadeti bulunduğu asırda yaşamaya çalışıyorsa o cemaat hak bir cemaattir; ama asr-ı saadete göre yaşamıyor, kendine göre yorumlar yapıp dini kendine uydurmaya çalışıyorsa, üstelik “sadece biz haktayız” diyorsa o zaman da bu cemaatten uzak durmamız gerekir. Yarım doktor insanı candan, yarım âlim de imandan eder, demişler. Böyle bir cemaatin içinde bulunursak imanımızı kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalırız.
En çok ciddiye almamız gereken şey ebedi hayatımızdır. Ebedi hayatımızı ciddiye alalım. Nasıl ki işimizi, alışverişimizi ciddiye alıyor ve “kimse bizi kandırmasın” diyorsak aynı şekilde ebedi hayatımızı kazanmak için dinimizi öğrenmeye çalışırken de kandırılmamaya, şeytanın, iblisin ve nefsin tuzağına düşmemeye dikkat etmemiz gerekir.
Allah hiçbir şekilde mazeret kabul etmez. “Ya rabbi! Bilmedim, anlamadım” dediğimizde Allah bize “kulum! Sana akıl vermiş, bunu anlayacak bir gönül vermiştim, sana ‘ben senin rabbin değil miyim?’ demiş ve seni daha önce kendine şahit tutmuştum.459 Yetmemiş, bir de sana peygamber göndermiş, hiçbir şekilde yanılmayasın, emin olasın diye de kitap göndermiştim, neden ölçüne bakıp doğru kararı vermedin” diye sorar ve bizden hiçbir mazereti kabul etmez.
Allah’tan da emin olmayacaksak kimden emin olacağız! Biri Allah’a karşı imanlıysa, ihlaslıysa, samimiyse Allah’ın kendisine mutlaka yardım edeceğini, doğru yolu göstereceğini bilmelidir. Yeter ki rabbini istesin, hakka talip olsun, rabbine karşı ciddi ve samimi olsun, rabbini seçmiş, tercih etmiş olsun, Allah onu mutlaka seçer; çünkü Allah ayet-i kerimede “Allah dilediğini zatına seçer”460 buyurmuştur. Bu yüzden kim Allah’ı dilerse Allah da onu diler ve onu kulu olarak, âşığı olarak zatına seçer. Birinde böyle bir seçilmişlik yoksa bu onun tercihinin olmayışından, rabbini tercih edemeyişinden dolayıdır. Biri “ya rabbi! Ben dünyayı istiyorum; ama üstüne bir de ahireti ver” derse Allah’ı seçmemiş, tercih edememiş demektir.
Allah bizi; kendisini, zatını, dostluğunu, rızasını, cemalini seçenlerden, tercih edenlerden eylesin inşallah.
