MANA ÂLEMİNE DALMAKTAN KORKUYORUZ. KORKMAMAK İÇİN NE YAPMAK GEREKİR?
Mana âlemine dalmaktan, tefekkür etmekten, perdelerin açılmasından korkmak nefse ait bir durumdur. Bu korku, imana, ruha ait bir duygu değildir; çünkü ruh, Allah’ın nefhettiği saf aşktır, muhabbettir ve rabbini ister. Bu durumda ruh herhangi bir perdenin açılmasından ya da mana âlemine dalmaktan endişe eder mi! Tam tersine bunu ister, isterken nefis de buna muhâlif olur, itiraz eder; çünkü nefis bundan korkar.
Bununla beraber nefsi üreten de insanın kendisidir. İnsan, toprağa ait olduğu, bütün derdi toprak olduğu, dünyaya ait şeyler olduğu için mana âleminden korkar, endişe eder ve mana âlemine dalmaktan korkar. Nefse “aradan çekil! Rabbimi göreyim de öleyim. Manevi olarak o mana âlemine dalayım, varsın öleyim” dememiz gerekir. O âleme daldıran Allah değil midir! Dünyadayken bizi koruyan, muhafaza eden o değil midir! Hâl böyleyken Allah’ın, kuluna böyle bir tehlike yaşatması mümkün değildir! Nefis boşuna korkup endişe eder, ona “aradan çekil” demek lazım. Nefsimize “rabbim beni zaten huzuruna alacak, bari bu aşk, bu muhabbet hâlinde alsın, ‘Allah’ derken alsın” dediğimizde nefis de boynunu büker sonra da bir sorun olmadığını görür.
Birkaç sefer böyle olduğunda ve nefis, sorun olmadığını anladığında artık endişe etmez, rabbinin onu koruduğunu bilir, anlar ve o da iman eder, karanlıktan nura gark olur. Nefis nurlanınca saf ruh olur, aradan da çekilir. Nefis, karanlıktır, ruh ise aydınlıktır, nurdur. Nefis, ruhun nuruyla aydınlanınca o da rabbini ister, güzel yapmayı ister ve sever, dolayısıyla sahibine de yardım eder, zorluk çıkarmaz.
Nefsi susturmayı becereceğiz, nefse öğreteceğiz inşallah. Mana âlemine dalmaktan korkmanın nefisten olduğunu bilip ona göre muamele yaptığımızda bu korku, endişe de gider inşallah.
