5 YILDIR CUMA VE BAYRAM NAMAZLARINI KILAMIYORUM. EVDE DE NAMAZ KILAMIYORUM. HER İŞİM TERS GİDİYOR. TEK BAŞIMA BİR YERE GİDEMİYORUM. BUNALIM İÇİNDEYİM, BU HÂLDEN NASIL KURTULABİLİRİM?
Sorun ne sorunu olursa olsun o sorun, nefsani bir sorundur. Allah, insanı kendisine âbd olsun, kul olsun, âşık olsun diye yaratmıştır. Allah hayatı da baştan sona imtihan olarak, kazanma imkânı olarak beyan etmiştir. Hayatı doğru anlamayınca, rabbimizi tanımayınca, kendimizi kul olarak anlamayınca mutlaka yanlış şeyler anlar, yanlış şeyler düşünür, kendimize göre bir şeyler üretiriz. Ya da birileri bize neyi öğretmişse öyle düşünür, öyle anlamaya çalışırız. Bu da bizi ters tarafa götürür. Bütün psikolojik hastalıkların sebebi de budur.
Bir sorun fazla derinleşirse oradan çıkmak da zor olur. Yapılması gereken şey; Allah’a dönmek, iman etmek, Allah’a güvenmek, tevekkül etmek, kulluğumuzu rabbimize arz etmektir. Rabbimize güvendiğimizde sorun biter. Tabi, güvenmek gerçekten çok zor şeydir. Kime sorarsanız sorun, mutlaka “ben, Allah’a güveniyorum” der. Eğer rabbimize güveniyorsak bu durumda hiçbir şeyden endişe etmememiz gerekir. Rabbimiz bizimle beraberdir, bize bizden daha yakındır. Ne yana dönersek dönelim onun vechi oradadır. Her şey onun gücünde, onun kudretindedir ve o her şeyi ilmiyle, kudretiyle ihata etmiştir. O dilemeden ağaçtaki yaprak sallanmaz. Rabbimizi böyle bilip ona böyle tevekkül eder, teslim olur, güvenir, kendimizi ona bırakırsak hiçbir şeyden korkmaz, endişe etmeyiz. Şayet korkup endişe ediyorsak Allah’a teslim olamamışız, ona güvenememişiz demektir.
Peki, bu durumda ne yapmamız gerekir?
Zikirle, Allah’ın ayetleri üzerinde tefekkürle, secdeyle, bütün gönlümüzle Allah’a dönerek, rabbimizi isimlerinden tanımaya çalışarak, kendi acziyetimizi, hiçbir gücümüzün, kudretimizin olmadığını, bütün gücümüzün, kudretimizin sadece duamız olduğunu, tercihimiz olduğunu bilerek imanımızı artırmamız gerekir.
Bunu anladığımızda Allah’a teslim olur, güvenir, tevekkül ederiz, dolayısıyla endişe de etmeyiz. Kendimiz için, hayatımız için, evlatlarımız için, anamız, babamız için endişe etmeyiz. Kısacası; hiçbir şey için endişe etmeyiz; çünkü mülkün sahibi, bizim sahibimiz gerekeni yapar. O bizi korur, bizi muhafaza eder, bize öğretir; çünkü o bizi seviyor. Bize de düşen; onun sevgisine karşılık verip ona güvenmektir. Allah’ın bir ismi de El Mü’min’dir. El Mü’min; güvenilen, güvenilmesi gereken demektir. Allah sevilendir, sevilmesi gerekendir, imanı veren, o sevgiyi, o aşkı, o muhabbeti verendir.
Allah’ın isimlerine iman tam olursa imanda, gönülde sorun olmaz, dolayısıyla nefis ve şeytan herhangi bir şekilde bize vesvese veremez. Bu yüzden sorun, Allah’a iman sorunudur. Bu sorundan kurtulmak için imanı çoğaltmaya, Allah’ı zikretmeye özellikle “lâ ilâhe illallah; Allah’tan başka ilah yoktur” zikrini manasıyla beraber çekmeye çalışmamız gerekir. “Allah’tan başka kudret sahibi, Allah’tan başka benim sahibim, mülkün sahibi yoktur. Her şeyin sahibi Allah’tır. O, benim sahibimdir, rahman ve rahimdir. Bununla beraber o vekil olandır; güvenilmeye layık olandır. Hafiz olandır; beni koruyandır, muhafaza edendir. Veduddur; beni sevendir, beni bana bırakmayandır” dememiz gerekir.
İman, insanı insan eder, insanı Hz. İnsan eder. İnsanı Allah ile beraber, kendisiyle beraber güç ve kuvvet sahibi yapar. İnsanı nefsinden, şeytandan emin kılar. İmanda zafiyet olunca da kul düşer, aciz olur, gücü bir şeye yetmez, şaşkın olur. Rabbini unuttuğu için kendini de unutur ve düşer.
İnsan geçmişte Allah yolunda olduğunu ne kadar düşünse de, iddia etse de, Allah yolunda çaba, gayret sarf ettiğini söylese de aslında kibirlenmiştir, hem de Allah’a karşı kibirlenmiştir. Allah her şeye bir ölçü koymuştur ve her şeyi bir vesileyle yaratır. Bu nedenle Pir Abdulkadir Geylani (r.a.) Hazretleri “mürşidi olmayanların mürşidi şeytandır” buyurmuştur; yani Allah’tan olan bir mürşidi kabul etmezsen kendine başka mürşid ararsın, başkası sana mürşidlik yapar; ama aslında sana mürşidliği yapan şeytandır. Bununla ilgili olarak Allah ayet-i kerimede “Allah’tan bir yol göstericisi olmadan kendi nefsinin hevasına uyandan daha dalâlette kim vardır, (daha zalim kim vardır)”433 buyurur.
İnsan kime zulmeder?
Kendine zulmeder. Mürşidsiz olduğu için böyle olur. Eğer Allah’tan bir yol göstericisi olsaydı, onu Allah’a davet etseydi, o da rabbini sevseydi, rabbine iman etseydi, rabbine âşık olsaydı, güvenseydi şeytan ona yol göstermeye kalkışmazdı; ama mürşidi olmayınca şeytan ona yolu gösterir, o da şeytanın tuzağına düşer.
Evet, nefsani olan bütün hastalıklar şeytanın tuzağına düşmektir, nefsin hasta olmasıdır. Kurtuluş da aynı şekilde iman etmeye, Allah’a güvenmeye, tevekkül etmeye, Allah’tan emin olmaya bağlıdır.
