close

TEVRAT’TA GEÇTİĞİ ÜZERE NUH TUFANI’NDAN SONRA ALLAH NEDEN DÜNYAYA BÖYLE BİR BELA VERMEYECEĞİNE DAİR SÖZ VERMİŞTİR?

Allah böyle hüküm vermiştir. Nuh Tufanı kıyamete kadar gelecek olan bütün insanlar için örnek olsun, ibret olsun diye Allah böyle yapmıştır ve bir daha böyle bir musibeti, belayı vermeyeceğini söylemiştir. Aynı şekilde Allah Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e de böyle bir vaatte bulunmuş ve “senin ümmetini toptan yok etmem” buyurmuştur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ümmetim birbirine düşmesin, birbiriyle kavga etmesin, çatışmasın” diye dua ettiğinde Allah bunun için söz vermemiş,413 bunun yerine ümmetin birbiriyle çatışacak, düşmanlık yapacak; ama herhangi bir kavim tarafından ümmetinin toptan olarak yok edilmesine müsaade etmeyeceğim, diye Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e vaatte bulunmuştur.

İNSANLAR DERTLERİNİ NEDEN ALLAH’A ANLATMAZ DA KULLARLA PAYLAŞIR VE DEDİKODU YAPAR. İNSANLARIN GENEL OLARAK ALLAH İLE SOHBET ETMEYİŞİNİN SEBEBİ NEDİR?

Bu bir iman meselesidir. Bu yüzden “gıybet, dedikodu, iftira, şirktir” diyoruz. Şayet gerçek manada iman edip mü’min olsaydık derdimizi, hâlimizi rabbimize arz ederdik; ama rabbimize yönelip ona dua etmediğimiz için dertlerimizi başka kullara anlatır, onlara şikâyette bulunuruz. Bunu yaparken sıkıntılarımıza çözüm bulsunlar diye de değil sadece dertleşmek için bunu yaparız. Evet, insanın dertleşmeye ihtiyacı vardır; ama güzel şeylerle dertleşmek gerekir. Eğer birbirimizle dertleşirken yanlış şeyler konuşuyorsak o hâlde imanımızda bir sorun var demektir.

Peki, birbirimizle nasıl dertleşmemiz lazım?

Örnek vermek gerekirse “rabbimize nasıl kul olmalıyız, rabbimizi nasıl tesbih etmeli, nasıl hamd etmeliyiz, Allah yolunda insanlara nasıl hizmet etmeli, nasıl yardımcı olmalıyız” deyip birbirimizle dertleşmemiz lazım. İhtiyacımız olan dertleşme budur.

İnsanın, derdini anlatma ihtiyacı vardır; ama insanın derdi, Allah olmayınca, Allah’ın rızası olmayınca insan, şeytana uyar ve başkalarını suçlar. Zaten yapılan şey de budur. Çevremizde mutlaka görmüşüz; birileri dertleşmek adı altında insanları eleştirir, çekiştirir, yerer, küçümser, hakir görür veya başkalarının kendilerine zulmettiğini iddia ederler. Hatta yeri geldiğinde insanlara iftira atarlar. Bu; onların Allah ile bir bağının olmadığını gösterir. Mü’min, Allah ile üzülüp Allah ile sevinendir. Onlar Allah ile sevinip Allah ile üzülseydi Allah’ın hesabını yaparlardı; ama dedikodu yaparak Allah’a ters düşüyor, Allah’ın “yapma” dediğini yapıp rablerinden uzaklaşıyorlar! Bu yüzden böylelerinin Allah ile derdi yoktur. Dertleri sadece nefisleriyledir. Nefis, şeytan öyle yapmalarını istediği için onlar da farkında olmadan nefse, şeytana uyarlar, onların peşinden gider, böylelikle rablerinden uzaklaşırlar.

Evet, sorun; iman sorunudur, Allah ile samimi olma, Allah’ı sevme, derdini, hâlini Allah’a arz etme, dua etme sorunudur. Kul, dua etmeyince hâlini arz edecek başka birine ihtiyaç duyar ve gidip onunla dertleştir, hâlini ona arz eder. Bu yüzden sorun, iman sorunudur!

Allah’ı sevenler, mü’minler ise derdini, hâlini, ihtiyacını başkasına değil rabbine arz eder. Aynı şekilde rabbine hamd eder, rabbini över, tesbih eder, başkalarıyla işi olmaz. Allah’ın kullarına muamele ederken de “onları vesile ederek rabbime nasıl yaklaşırım” diye onlara muamele eder ve dertleri sadece rabbinin rızasını kazanmak olur. Yoksa onları vesile edip Allah’tan uzaklaşmaz.

Biri insanlardan dolayı Allah’tan uzaklaşıyorsa onda iman eksikliği vardır, cehâlet vardır, bilmiyor ve Allah’tan haşyet duymuyor demektir. Allah’tan haşyet duysaydı böyle bir yanlışı, dedikoduyu, gıybeti yapmaz, iftira atmaz, Allah’tan uzaklaşmazdı. İnsan bu yanlışlarından, Allah’a ters düşmesinden dolayı Allah’tan öyle bir uzaklaşır ki sonra geriye dönmek istese bile geriye dönemez. İşin bir de böyle bir boyutu vardır.

Gıybet eden biri gıybet ettiği kişinin insanların gönlünden aşağı inmesine, diğer insanların gönlünde onun ölümüne sebep olur. Ölü kardeşinin etini yemenin manası budur. Diyelim ki biri bir insanın veya bir cemaatinin gıybetini yüzlerce defa yapıp insanların gönlünde onların ölmesine sebep oldu sonra ise rabbine ters düştüğünün farkına varıp tövbe etti. Bu durumda tövbesi kabul olur mu? -Elbette ki olmaz. Tövbesinin kabul olabilmesi için kimin yanında dedikodu yapıp insanlara iftira atmışsa o yanında dedikodu yaptığı kişilerle tek tek görüşüp “ben yanlış yaptım, kendime zulmettim, Allah’ın emrinin dışına çıktım. Aslında bu kardeşlerimiz böyle değildi, yanlış olan benim” deyip insanların gönlünde öldürdüğü kişileri tekrar diriltmesi gerekir; yani o insanların sevgisini tekrar karşıdakinin gönlüne verebilmesi lazım ki tövbe etmiş olsun. Yoksa, böyle bir tövbesi olmazsa münafık olur. Sonra bir de bakar ki kalbi mühürlenmiş ve işi bitmiştir, geriye dönüşü de artık mümkün değildir; çünkü yüzlerce, binlerce insanın gönlünü bozmuştur ve tekrar eski hâline gelmesi için hepsinin gönlünü tamir etmesi gerekir; ama buna gücü yetmediğinden dolayı da kaybeder.

Gıybet şirktir, bu yüzden gıybetten uzak durmak gerekir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ya hayır söyleyin ya da susun”414 buyurmuştur. Konuşacaksak hayır söyleyelim, hayır söylemeyeceksek o zaman da susalım. Peygamberimiz böyle buyurduysa bize düşen; şeytanın verdiği vesveseye değil ona tabi olmaktır. Eğer şeytanın verdiği vesveseye tabi olursak Allah’ın emrini, hükmünü, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i yok saymış, ciddiye almamış oluruz. Hiç bundan daha büyük küfür, daha büyük şirk olur mu! Allah bizi böyle bir küfürden, şirkten muhafaza eylesin inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Müslim, Fiten, 20 ↩
  2. Buhari, Edep, 31, 85; Müslim, İman, 74, 75 ↩