close

ALLAH'I MÜŞAHADE ETMEK İÇİN NASIL BİR MANEVİ HÂLE SAHİP OLMAMIZ GEREKİR? BASİRET VE FERASETE SAHİP BİRİ ALLAH’IN CEMALİNİ MÜŞAHADE ETME İMKÂNINA SAHİP MİDİR?

Allah’ı müşahede demek doğru değildir. Allah’ın tecellisini müşahede etmek, demek daha doğru olur; çünkü müşahade ederken mutlaka arada Allah’ın isimlerinden bir perde vardır.

Allah’ın isimlerinin, güzelliğinin perdesinden cemalini müşahede etmek nasıl mümkün olur?

Allah’ın cemalini, tecellisini müşahede eden; Allah’ın kuluna nefhettiği ruhtur, ruh sahibini müşahede eder. Allah’ın cemalini müşahade etmeye feraset de, basiret de yetmez. Kulun, Allah’ın cemalini müşahade etmesi için yapması gereken şey; nefsini tezkiye etmek, terbiye edip temizlemek ve nefsini aradan çekmektir. Kul, nefsini aradan çekerse saf, Allah’ın nefhettiği ruh olur, nur olur, o zaman da Allah’ın nefhettiği ruh, Allah’ın cemalini müşahede etmiş olur.

İnsanlar henüz dünyaya gelmeden önce Allah Hz. Âdem (a.s.)’ın sülbünden bütün zürriyetini yarattı. Sonra onları kendi nefislerine şahit kıldı ve “ben sizin rabbiniz değil miyim” diye sordu. Ruhlar da kâlû belâ, şehidnâ: “Evet (ya rabbi) sen bizim rabbimizsin, biz buna şahidiz (senin cemalini müşahede ediyoruz, bizim rabbimiz olduğunu müşahede ediyoruz, şahit olduk, rabbimiz olduğunu müşahede ettik)387 diye cevap verdiler.

Kul dünyadayken, dünyaya gelmeden önceki hâline bürünür, nefsini aradan çeker, tezkiye eder, terbiye ederse Allah’ın nefhettiği ruh onda açığa çıkar. İnsanın nefsini tezkiye etmesi tek başına yapabileceği bir şey değildir. Allah bu vazifeyi peygamberlerine vermiştir. Bu zamanda da bu işi peygamber varisleri yapar. Günümüzde bu vazife onlarındır. Peygamber varisi, Mürşid-i kâmil, kulun nefsini tezkiye ettiğinde, temizlediğinde, aradan çektiğinde Allah’ın nefhettiği ruh onda tecelli eder, açığa çıkar, böylelikle kul saf, Allah’ın güzelliği olur, nuru olur. Onda görünen de Allah’ın isimleri, güzelliği olur. Onun üzerinde sadece hayr görünür, güzellik görünür; yani Allah’ın cemalini müşahede eden, Allah’ın nefhettiği ruhtur. Ruh, sahibini görüyor, rabbini, rabbinin güzelliğini müşahade ediyor. Elbette ki bu müşahede kulun manevi hâline, bulunduğu mertebeye göredir.

Bir de gerçek manadaki zati tecelli vardır, o tecellinin olabilmesi için de kulun safiye makamında, kâmile makamında olması; yani saf, Allah’ın nefhettiği ruh olması gerekir; çünkü safiye makamı, benliğinden, varlığından eser kalmamış, saf, temiz, tamamıyla arınmış, olgunlaşmış, kusursuz, bütünüyle Allah’ın nefhettiği ruh olmuş demektir. İnsan, safiye makamına, kâmile makamına geçip bu özelikleri taşımadan Allah’ın zati tecellisini müşahede edemez. Sadece bulunduğu mertebeye, manevi hâline göre isim perdesinden müşahadede bulunur.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Â’raf /172 ↩