YUNUS EMRE'NİN ÇEKTİĞİ “BEN BİLMEM” ZİKRİNİ YAŞADIĞIMIZ ÇAĞA NASIL UYARLAYABİLİRİZ?
Bildiğini iddia eden birinin bir şey öğrenmesi mümkün değildir; çünkü bildiğini zannediyordur. Bu yüzden o hiçbir zaman öğrenemez; ama bilmediğini biliyorsa o zaman öğrenme imkânı vardır, dolayısıyla mutlaka öğrenir.
Aynı şekilde iman ettiğini zannedip aslında iman etmeyen birinin de iman etmesi hiçbir zaman mümkün değildir; ama iman etmediğini bilirse iman etme imkânı olur.
Aslında Allah’a ve resulüne karşı söylememiz gereken söz “ben bilmiyorum. Allah biliyor, resulü biliyor” sözüdür.
Biri bir Mürşid-i kâmile tâbi olup onun kazandığını kazanmak istiyorsa, mürşidinin karşısında “ben biliyorum” demesi mürşidini kabul etmemektir, dolayısıyla yolu onunla beraber yürümemektir. Dervişin, mürşidiyle beraber yolu yürümesi için “ben bilmem” demesi gerekir. Öyle ki bilmediğini öğrensin. Bu nedenle dervişin yanlış bilgilerini bırakıp doğru bilgiyi alması için “ben bilmem” demesi gerekir.
Evet, her derviş mutlaka mürşidine karşı “ben bilmem” zikrini çekmelidir. Biri bir Mürşid-i kâmile tâbi olursa bütün bilgisini bırakmalı, mürşidi neyi öğretirse onu almaya çalışmalıdır; çünkü ona lazım olan, gerekli olan odur. Bununla beraber eski bilgilerini de mürşidine teyit ettirmeli, şayet yanlış biliyorsa o bilgisini düzeltmelidir. Eğer bildiği yanlış değil doğruysa o zaman da mürşidine teyit ettirdiği için bilgiyi yine mürşidinden almış olur.
Bilgi sadece Allah’ın vahyettiği kitap değil, Kur’an değil, hadis değildir. Aynı zamanda olayları, meseleleri, kâinatı, varlığı, Ay’ı, Güneş’i, geceyi, gündüzü, denizleri, dağları, yerleri, gökleri, kısacası her şeyi bir ayet olarak okumak gerekir, bunların bilgisi de Mürşid-i kâmilden alınmalıdır.
