close

BİR ŞEYHE TABİYDİM; AMA ŞEYHİM BENİ BIRAKTI VE HAKKIMDA AĞIR SÖZLER SÖYLEDİ. SİZİ TANIDIKTAN BERİ İSE KENDİMİ SOHBETLERİNİZDEN ALAMADIM. İLK DEFA RABBİME BU KADAR YAKIN OLDUĞUMU HİSSETTİM, ARTIK SİZE TABİ OLMAK İSTİYORUM. ACABA DOĞRU YAPMIŞ OLUR MUYUM?

Bir mü’min, ferasetiyle dostunu düşmanından ayırt etmelidir; çünkü mü’minin feraseti vardır. Bu nedenle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “mü’minin ferasetine karşı takva sahibi olun; çünkü mü’min, Allah’ın nuruyla bakar (imanıyla bakar)”28 buyurmuştur. Ferasetle baktığımızda bize kimin zarar, kimin fayda verdiğini, kimin dost, kimin düşman olduğunu mutlaka anlarız.

Bizi Allah’a, kendi kendimize yaklaştıran, gönlümüzü Allah’a, ahirete döndüren ve bize güzellikler yaptıranlar dostumuzdur. İsmi, yakınlık derecesi her ne olursa olsun bunun tam tersi olanlar da bizim düşmanımızdır. Bizim de gönlümüze bakıp tercihimizi, takdirimizi buna göre yapmamız lazım. Ebedi hayatımız için yapacağımız takdir bizim kendi elimizdedir, Allah bu tercihi bize teslim etmiştir, biz de kararımızı doğru verip yolumuzu öyle yürüyeceğiz inşallah.

Devamlı olarak bütün kardeşlerimize söylüyoruz; bizimle beraber yürüdüklerinde Allah’a her gün biraz daha yaklaşmıyor, Allah’a karşı muhabbetleri, samimiyetleri, yakınlıkları artmıyor, her gün biraz daha cennete yaklaşmıyor, gönülleri Allah’ın isimleriyle cennete dönmüyorsa; yani biraz daha merhametli, sabırlı, hoşgörülü, affedici, ikram edici olmuyorlarsa hemen burayı terk etsinler, bizi de kendilerini de meşgul etmesinler ve nerede kazanabiliyorlarsa oraya gitsinler; çünkü kim, kiminle beraber yürümek istiyorsa ona gitmeli ve onunla yürümelidir.

Evet, kim nerede kazanabiliyorsa yeri orasıdır. Kul kendi kendini kandırmadan gönlüne dönüp baktığında bunu hemen anlar. Yoksa birinin, mürşidiyle beraber olduğu hâlde hiç değişmeden, ilerlemeden, Allah’a yaklaşmadan “şeyhimiz bizi kurtarır, bize şefaat eder” demesi sadece kendi kendini kandırmasıdır. Allah, kulundan âbdiyet istiyor, Hz. İnsan olmasını, yeryüzünde halife olmasını ve kendisine ayna olmasını istiyor. Her bir kul da böyle olmakla yükümlüdür. Bu nedenle istisnasız her kardeşimiz için velayetten aşağısına razı olmuyorum, olamam! Zaten kendilerine “ya veli olma kararını bizimle beraber verir ve velayeti almak için çabanızı gösterirsiniz ya da bizi meşgul etmeyin” diyorum.

Birinin Allah’a dost olma kararı varsa buyursun gelsin, dergâhımızın kapısı da, gönül kapımız da kendisine açıktır. Zaten bizde bundan başka bir şey de yoktur. Hâl böyleyken biri bizimle velayeti kazanamıyor, Allah’a dost olamıyorsa hemen burayı terk etmeli ve Allah’a âbdiyetliği, dostluğu kazanabileceği başka bir yere gitmelidir.

Kardeşimiz de kendi gönlüne baksın ve rahat olsun, nerede kazanabiliyor, vuslat yolculuğunu nerede yapabiliyorsa yeri orasıdır, kendisine hayırlı yolculuklar diyoruz.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tirmizi, Tefsiru’l Kur’an, 16; Suyuti, Camiu’s Sağir, 1, 24 ↩