ALLAH’A YAKIN OLMAK BANA KÂFİ GELİYOR, BU NEDENLE ALLAH MAHŞERDE BENİM İÇİN NE UYGUN GÖRÜRSE O OLSUN İSTİYORUM. AHİRETLE İLGİLİ BİR DÜŞÜNCEMİN OLMAYIŞI ACABA İMANİ BİR SORUN MUDUR?
Mekke dönemine baktığımız zaman Allah cenneti anlatır ve kullarını cennete davet eder. İman etmeyenleri ise cehennemle, ateşle tehdit eder; ama Medine dönemine gelindiğinde bu durum değişir. Bu defa Allah “doğru yaparsanız, güzel yaparsanız Allah sizi sever, şayet yanlış yaparsanız Allah’ın sevgisini kaybedersiniz, Allah da sizi sevmez” buyurur. Bu ikisi birbirinden çok farklıdır.
Mesela; küçük bir çocuğa “haydi, okula gideceksin, ileride büyük adam olacak, çok şey kazanacaksın” dersek çocuk bunu anlamaz; ama çocuğa “eğer okursan sana şeker veririm” veya “para veririm” dersek o zaman çocuğu okula gitmeye teşvik etmiş oluruz. İşte, cennetle müjdeleyip cehennemle tehdit etmek de böyledir. İnsanı cennete davet etmek, tabir-i caizse şekerle davet etmektir; ama “böyle yaparsan Allah sever, şöyle yaparsan Allah sevmez” muamelesi şekerle davet değildir. Aksine bu muamele büyümüş olanlara, Allah’a iman etmiş olanlara yapılır.
Aslında kardeşimizin hâli velinin, mü’minin hâlidir; çünkü mü’min odur ki, veli odur ki rabbini bilince, tanıyınca, sevince, isteyince artık cenneti de cehennemi de unutur. Cennet yedi kat göğün üzerindedir, Allah’ı isteyebilmek için ise cenneti geçmiş olmak gerekir. Kişi cenneti geride bırakınca rabbini isteyebilir; yani Allah’ı isteyebilmek için dünyadan çıkmak, dünyanın ve cennetin sevgisini terk etmek gerekir ki kişi rabbini isteyebilsin, ona yakın olabilsin, dost olabilsin. Böyle bir gönül hâli dosdoğru bir hâldir.
Tabi, bu, ahireti ciddiye almıyoruz, demek değildir. Elbette ki ahiretimizi ciddiye alıyoruz; ama öncelikle rabbimizi ciddiye alıyoruz ve rabbimizin huzuruna çıkıp kazanmayı, bir dost gibi, bir sevgili gibi karşılanmayı istiyoruz. Allah’ı isteyen biri hiç nefsi için cenneti düşünebilir mi? -Elbette ki düşünemez. Dünyayı da cennet için alışveriş yeri olarak değil Allah’ın rızasını, dostluğunu, yakınlığını kazanmak için bir nimet olarak görür, böylelikle dünya sevgisi de, cennet isteği de Allah’ı istemesinin gerisinde kalır.
Evet, böyle düşünmenin ahiretle ilgili, iman ile ilgili herhangi bir sorunu yoktur. Kardeşimiz bir adım önde olduğu için böyle bir hâli yaşıyor. Bu görüş doğru ve güzel bir görüştür. İnşallah kardeşimiz böyle devam eder.
Bununla beraber kardeşimizin gönlünün meşgul olması da gereksizdir. Durduğumuz her yerin manevi bir hâli vardır. Mesela; kul rıza makamında durunca dua etmeye utanır, belki birkaç adım ileri gidince veya aşağıya inince dua etmeye başlar; ama durduğu makamın kendine has manevi bir duruşu vardır ve bu duruş o makama özeldir. Bu, insanın elinde olan bir şey değildir. Kulun durduğu makamdan onun gönlüne manevi bir hâl akseder, sonra Allah başka şeyler yaşattığında kul bu defa daha başka bir hâl alır. Bunu kuluna veren, öğreten Allah’tır.
Bir kul ki rabbini istiyorsa nimetlerin en büyüğünü, âlemlerin rabbini istemiştir. Hâl böyleyken zaten başka tarafa dönüp bakamaz, başka türlü bir hesap yapamaz, yaparsa kendini kötü hisseder, aşağı inmiş hisseder, hatta biraz da ihanet etmiş gibi hisseder. Böyle bir kulun Allah’tan başka tarafa döndüğü zamanki gönül hâli böyledir.
Allah hepimize böyle bir gönül hâli nasip eder inşallah. Kardeşimiz de yaşadığı hâlden dolayı endişe etmesin, her şey yolundadır inşallah.
