close

DAHA ÖNCE DOĞRU YOLDA OLAN BİRİSİ ŞÜKÜRSÜZLÜKTEN NASIL KURTULUR?

Daha önce doğru yolda olan birisi şükürsüzlük yapamaz, demek ki daha önce de doğru yolda değilmiş ki şükürsüzlük yapabiliyor!

Şükür ve sabır imanın iki yarısı, iki meyvesidir. Hayatı yaşarken Allah bir nimeti ihsan etmiş, ikram etmişse ona şükretmek, bu şükrü de gerektiği gibi yapmak gerekir.

Yalnız şükretmek sadece “ya rabbi! Şükür” demek değildir. Allah’ın ikram ettiği nimet ve o nimetin sevinci kul üzerinde görünmeli, aynı şekilde kul, Allah’ın kendisine verdiği o nimeti başkasına da ikram etmelidir.

Peki, Allah’ın verdiği iman nimetine karşı şükrün nasıl yapılması gerekir?

Öncelikle bu iman nimetinin şükrü, sevinci, muhabbeti kulun üzerinde görünmelidir. Mesela; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz genel itibariyle tebessüm hâlindeydi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’deki iman, tebessüm hâli olarak her zaman için onun üzerinde görünürdü.

İnsanın iman nimetinin şükrünü eda edebilmesi için tebessümle birlikte bir de imanını ikram etmesi ve o imanıyla diğer kulları sevmesi gerekir. Aynı şekilde kulları Allah’a sevdirmesi, Allah’ı da hâliyle, tavrıyla, sözüyle, kısacası her hâliyle kullara sevdirmesi gerekir. Böyle yaparsa şükreden bir kul olmuş olur.

İnsan, imanının eksik olmaması için şükürle birlikte bir de sabretmeyi bilmeli; yani kendisine bir musibet, bir bela geldiğinde “Allah kazanmam için beni imtihana tabi tutuyor. Benim bu sıkıntıya tahammül etmem, sabretmem lazım. Bu musibetin arkasında Allah mutlaka bir nimet ikram eder. Rabbim mutlaka benim bir şeyi öğrenmemi, anlamamı, yaşamamı, manevi olarak büyümemi dilediği için beni böyle bir imtihana tabi tutuyor” deyip sabretmelidir. Şayet kişi böyle olursa o zaman imanı sabrın ve şükrün meyvesini vermiş olur; ama kişide sabır ve şükür yoksa o zaman imanı meyve vermez, hatta imanı yok mesabesindedir.

Allah ayet-i kerimede “iman etmeyenler veya imanlarından bir fayda görmeyenler Kıyamet günü kaybedenlerdir”251 buyurur. Birinin imanı meyve vermemişse, imanından fayda görmüyorsa o hâlde onun imanı yok mesabesindedir; çünkü şükreden bir kul yanlışa, hataya düşmez ve kötü tarafa gitmez. Şükreden bir kul mü’min bir kuldur.

Şayet sabretmeyen ve şükretmeyen bir kul görürseniz bilin ki onun imanı yoktur. Birinin üzerinde imanın aşkı, muhabbeti görünmüyorsa, tecelli etmemişse, o kişi insanı sevmiyor, insana iyilik yapmak istemiyor, insanı sevindirmeyi sevmiyorsa bilelim ki onun imanı yoktur; çünkü iman Güneş gibidir, kulu aydınlatır. Kişi de o nuru, aydınlığı kendi üzerinden etrafına saçar.

Bilmemiz lazım ki en büyük nimet iman nimetidir. İnsan aslında bütünüyle imandır, bütünüyle aşktır, muhabbettir; ama kişi bu imanının üstünü örterse o zaman imanından ve Allah’ın nefhettiği ruhundan istifade edemez. İmanından istifade etmesi için imanının üzerine örttüğü perdeyi kaldırması, kendi kendisi olması ve iman ile bakması gerekir.

Allah ayet-i kerimede “Allah, insanları fıtratallah (kendi fıtratı) üzere yaratmıştır”252 buyurur. Yani Allah’ın güzelliği kulunun üzerinde tecelli eder. Hâl böyleyken biri bunu yok sayarsa o zaman sadece etten, kemikten bir varlık olur, böyle olunca da hayvandan bir farkı kalmaz.

Allah bizi böyle bir hâlden muhafaza eylesin inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. En’am /158 ↩
  2. Rûm /30 ↩