EŞİM BANA HEP TAVIR YAPIYOR, KENDİSİNE HAKKIMI HELAL ETMEYECEĞİMİ SÖYLESEM DE UMURSAMIYOR, NE YAPMAM GEREKİR?
Bu bir iman meselesidir. Bilmemiz lazım ki eşler bir araya gelmiş iki ortak değildir. Eşler; ebedi hayatlarını, Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini ve cenneti birlikte kazanabilmek için bir araya gelmiştir. O hâlde dünyada birbirleri için huzur olmalı, saadet olmalıdırlar.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kadınların en hayırlısı; eşi kendisine baktığında gönlü huzurla dolandır”20 buyurmuştur. Tabi, aynı şey erkek için de geçerlidir.
Allah ayet-i kerimede eşi anlatırken “Allah, sizi tek bir nefisten yarattı ve gönlünüz yanında sükûn bulsun (huzur bulsun, sekinet bulsun) diye ondan da eşinizi yarattı”21 buyurduysa o hâlde eşlerin birbirlerini gördüklerinde gönüllerinin huzurla dolması gerekir. Şayet eşler, Allah’ın hesabını yapmadan eş olmaya çalışırsa o zaman kendilerini birbirlerinin ortağı, karşılıklı haklara sahip iki ayrı insan olarak görürler ki bu bakış da doğru bir bakış değildir.
Peki, eşlerin birbirlerine olan bakışı nasıl olmalıdır?
Eşler kendilerini iki ortak gibi değil bir görmelidir. Eğer kendilerini bir olarak görürlerse biri mutlu olduğunda mutlaka öteki de mutlu olur. Biri huzursuz olduğunda ötekinin huzurlu olması mümkün olmaz; çünkü bir olmuşlardır. Bu yüzden biri, eşini ne kadar mutlu ederse kendisi de o kadar mutlu olur. Aynı şekilde biri karşısındakine ne kadar huzur verirse o da o kadar huzurlu olur.
Biri eşine huzur vermeye çalışırken eşi onun tersi olarak nankör biri olabilir. Eğer eşini sürekli mutlu etmeye çalıştığı hâlde eşi nankörlük yapmaya devam ediyorsa o eş için yapılabilecek hiçbir şey kalmaz ve onların ailevi ilişkileri artık zoraki arkadaşlık gibi olur ki o zaman da aile olmamış olurlar. O evde büyüyen çocuklar da psikolojik olarak sorun, sıkıntı yaşarlar ve bu sorunları büyüdüklerinde o çocukların önlerine gelir. İster kız çocuğu ister erkek çocuğu olsun büyüyüp evlendiklerinde evlenmeden önce ailelerinde gördükleri geçimsizliğin korkusunu yaşarlar, bu sıkıntıları evlenince dahi devam eder. Hatta bazen olur ki ömür boyu bu sorunu çözemez ve üstlerinden atamazlar.
Bunun olmaması için eşlerin birbirine “ben böyle istiyorum, sen de böyle yap” dememeleri gerekir, bu üslup doğru bir üslup değildir. Bunun yerine birbirlerine “Allah’ın istediği, sevdiği budur” demeleri gerekir. Aynı zamanda eşler kendine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in, sahabenin hayatını örnek almalı ve Allah’ın emrini, resulünün tavsiyesini birbirine anlatmalı, öğretmelidir. Biri eşine böyle davranırsa güzel yapmış olur, artık dinleyip dinlememesi eşine kalmıştır. Şayet dinlemiyorsa yapılması gereken şey sadece dua etmektir. Allah, eşine hidayeti verirse o aileye, yuvaya mutluluk gelir, saadet gelir, huzur gelir.
Bilmemiz lazım ki bir evde Allah’ın hesabı yapılınca, Allah o eve rahmetiyle tecelli edince, melekler oraya misafir olunca o ev huzurla, mutlulukla, saadetle dolar; ama sorun ve sıkıntı olursa o zaman da o evde şeytan bulunur, şeytanın olduğu yerde de huzur olmaz, mutluluk olmaz, saadet olmaz, sadece sıkıntı olur, aile fertlerinin “ben” demesi, “bence, bana göre” demesi olur. Bunun sonucunda herkes “sen şöyle yaptın, böyle yapmadın” deyip birbirinin hatasını, kusurunu yüzüne vurur.
Şeytanın en sevdiği şey; aileyi, yuvayı bozmak ve evde sıkıntı çıkarmaktır. Şeytan bunu yaptığında evde huzur diye bir şey kalmaz, hatta eşler ibadetlerini bile yapamazlar. Hâlbuki eşlerin, evlerinde Allah’ın rızasını kazanmaya çalışmaları, ibadet etmeleri, Allah’ın kelamını okumaları ve birbirlerine Allah’ın ayetlerini, resulünün hadislerini anlatmaları gerekir. İşte, bir evde Allah’ın hesabı yapılmaz ve eşler kendilerini bir olarak değil de ortak olarak görürlerse böyle kavga etmeye, birbirlerine sıkıntı vermeye başlarlar, böylelikle evleri cehenneme dönüşür ve çocuklar da dahil olmak üzere o evde bulunan insanların gönlü cehenneme döner.
Unutmayalım ki buna sebep olan kişi mutlaka cezasını çeker; yani etrafına verdiği sıkıntıyı kendisi çok daha şiddetli bir şekilde görür. Bu da yaptıklarına karşılık onun cezasıdır; çünkü zerre kadar hayır, zerre kadar şer kaybolmaz, mutlaka insanın karşısına gelir.
Eşlerden biri hayrı istiyorsa, rabbinin rızasını istiyorsa yapması gereken şey; sabredip güzel ve doğru yapmaya devam etmektir. Böyle yaparsa karşılığında “Allah sabredenleri sever.”22 “Allah sabredenlerle beraberdir”23 ayetlerinde Allah’ın buyurduğu üzere Allah’ın beraberliğini ve sevgisini kazanır.
Allah’ın rızasını, sevgisini, beraberliğini kazanmak için her türlü sıkıntı çekilmeye değerdir. Eğer Allah’ın rızasını, beraberliğini gözetip sabretmeye çalışırsak kazandığımızı görürüz. Yanlış yapanlar da mutlaka pişman olur, tövbe ederler. İnşallah, iş işten geçmeden pişman olurlar. Yoksa Allah herkese hakkını mutlaka teslim eder.
