close

RABITA İLE İLGİLİ GÖRÜŞLERİNİZ NELERDİR?

Rabıta; gönlü rabt etmek, hatırlamak, unutmamak ve gönül itibariyle beraber olmak demektir. Rabıta; aynı zamanda bir Allah dostunu hatırlayıp ona uymaya, onun gibi olmaya çalışmaktır. Bu durum kula Allah ile beraberliği ve kulluğu kazandırır.

Rabıtanın bir manevi boyutu bir de herkesin anlayacağı şekilde zahiri boyutu vardır.

Rabıtanın zahiri boyutu nasıldır?

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “salihler hatırlandığında, oraya Allah’ın rahmeti iner”198 buyurur. Demek ki sadece hatırlamakla bile Allah’ın rahmeti iniyormuş! Ama Allah’ın sevmediği birini hatırladığımızda Allah’ın rahmeti inmez.

Peki, rabıtanın manevi boyutu nasıldır?

Rabıta yapılan kişi bir Allah dostuysa yapılan bu rabıta kişinin üzerindeki nefis perdesini, benlik perdesini nurlandırır ve kaldırır. Allah’ın nuru bütün şiddetiyle onun üzerinde tecelli eder. Kişi sadece onu düşünmekle, gönlünü onunla beraber eder ve ruhları beraber olur. Böylelikle o Allah dostunun üzerine tecelli eden Allah’ın nuru onun da üzerine tecelli eder. Birinin mürşidini düşününce muhabbete gark olması ve farklı bir hal alması da bundan dolayıdır. Bu, işin manevi boyutudur ve anlasak da anlamasak da bu böyledir. Dolayısıyla salihler anıldığında kişi Allah’ı hatırladığı için o gönüle Allah’ın rahmeti iner.

Bununla beraber rabıtaya şirk diyenler de vardır. Diyelim ki bir Allah dostunu, bir veliyi veya bir peygamberi düşünmedik. Bu durumda neyi veya kimi düşünürüz? -Herhangi birini ya da yanlış şeyleri düşünürüz. Dolayısıyla rabıta aynı zamanda kişiyi yanlış düşüncelerden, nefsani düşüncelerden alıkoymuş olur. Şeytan da “onu düşünme, beni düşün, benim sana gösterdiğim fikirlerle meşgul ol” diye insana vesvese verir. Şimdi hangisi doğru oldu, bir Allah dostunu düşünüp onun gibi olmaya çalışmak mı yoksa başka şeyleri düşünmek mi! Allah bize akıl vermiştir, bu yüzden aklımızı sonuna kadar kullanmamız gerekir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Keşfü’l-Hafa, 2, 70 ↩