close

ENSAR VE MUHACİR KARDEŞLİĞİ PROJESİNİ AÇIKLAR MISINIZ?

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabesi ile beraber Mekke’den Medine’ye hicret ettiğinde ilk yaptığı işlerden bir tanesi de ensar ve muhacir kardeşliğini tesis etmek olmuştur. Bunun için de her bir muhacir, bir ensarı da kardeş yapıp birtakım ekonomik problemleri çözmeye çalışmıştır. Biz de Ensar ve Muhacir Kardeşliği Projesi’ne başlarken öncelikle Allah’ın hesabını yapıp resulüne uyarak bu projeyi gerçekleştirmeye çalıştık.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hayatı boyunca ne yaşamışsa, bizim de onun yaşadıklarına benzer bir hayat yaşamamız gerekir ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olmuş olalım.

Mesela; şu an içinde bulunduğumuz zamanda tıpkı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in zamanında olduğu gibi muhacir kardeşlerimiz; yani ülkesini terk etmek zorunda kalan Suriyeli kardeşlerimiz, bununla beraber başka yerlerden gelen veya bulunduğumuz bölgede yaşayan ve muhacir konumunda olan, bir kimsesi, desteği olmayan, çevresinden bir yardım görmeyen, hatta insanların yardıma muhtaç olduğunu bile bilmediği kardeşlerimiz vardır. Biz de bu projeyle bu kardeşlerimize ensar olmaya çalışıyoruz.

Peki, Ensar ve Muhacir Kardeşliği Projesi’nin uygulanması nasıldır?

Yardım edebilen; yani ensar olabilecek kişiler yardıma muhtaç olan, yardım edilmesi gereken, muhacir konumunda olan bir aileyle kardeş edilir. Daha sonra ensar konumundaki kardeşlerimiz muhacir konumundaki diğer kardeşlerimizin ekonomik sorunlarında onlara destek olur.

Bunun bir de manevi boyutu vardır. Öncelikle ensar olan kişi böyle bir projede yer aldığı için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olmuş, Allah’ın övgüsüne layık olmuş olur. Muhacir olanlar da zahiri olarak dünyalık sıkıntısını giderir, dolayısıyla ensar ve muhacirlerin gönülleri birbirine ısınır ve aralarında bir kardeşlik bağı oluşur.

İnsanlar birbirine ensar olmazsa şeytan aralarında fitne çıkarır, “bak kardeşin sana yardım etmiyor, bu ne biçim kardeştir” deyip önce fakir olanın gönlünü, sonra da aralarındaki kardeşlik bağını bozar. Şeytanın bunu yapmasına da ensar olabilecek durumdayken bunu olmayı kabul etmeyen kişiler sebep olur.

Biri bir kardeşine ensar olup yardım edince zahiri olarak aralarında bir kardeşlik tesis etmekle kalmaz bir de Allah’tan alacağı bir şey olur. Güzel yapan güzellik kazanır. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “güzelliğin karşılığı güzellik değil midir”150 buyurur. Dolayısıyla birine yardım edince Allah ona karşılık bize de tecellide bulunur, isimlerini ve güzelliğini bize ikram eder. Zaten hayatın gayesi de Allah’ın güzelliğiyle güzel olmaktır; çünkü Allah ayet-i kerimede “Allah, ölümü ve hayatı yarattı ki hanginiz daha güzel yaparsınız diye”151 buyurmuştur.

Allah, kullarına her anda muamelede bulunur, her anda tecelli eder. Her neyi alırsak alalım onu mutlaka Allah’tan almış oluruz. Allah ayet-i kerimede “Allah, onlara güzellik verir, bir de kendinden güzellik verir”152 buyurur. Yani kuluna isimleriyle tecelli edip kendinden güzellik verir.

Peki, ensar olan biri muhacir kardeşine yardım edince ne kazanır?

Ensar olan biri muhacir kardeşine yardım edince ona ikramda bulunduğu için Allah da Kerim ismiyle ona tecelli eder ve o kişi Allah’ın Kerim ismiyle güzelleşir. Aynı zamanda muhacir olan kişi de o isimle muhatap olur. Ensar olan kişi ona Kerim ismiyle muamele ettiği için, o da Allah’ın Kerim ismini sever, böylece ensar olanın üzerinden Allah’ın Kerim ismini alır; yani Allah önce verene, daha sonra veren kişinin üzerinden de alana ikram eder.

Ensar olan kişi kardeşine rahmet ettiği için, merhamet ettiği için Allah’ın Rahim isminin tecellisini de alır. Aynı şekilde Rahim ismi muhacir olan kişiye de akseder ve Allah’ın kendisine o kul üzerinden rahmet ettiğini, Allah’ın güzelliğini, rahmetini ve kerimliğini görür, böylelikle Allah’ın rahmetini ve keremini sevmiş olur, dolayısıyla Allah’ın isimleri hem ensarın hem de muhacirin üzerinde imana ve ahlaka dönüşür.

Bunların hepsi kulun yaptığı amele karşılıktır. Yoksa sadece nutuk atıp “insanlara yardım etmek gerekir, niye kimse kimseye yardım etmiyor” demekle Allah’ın isimlerini üzerimizde göstermiş olmayız. Bununla beraber insanlara yardım etmenin ölçüsü illa zengin olmak değildir. Bununla ilgili olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “yarım hurmayla da olsa kendinizi ateşten koruyun”153 buyurur. Bu durumda sadece zenginin değil, herkesin Allah kime nasıl bir rızık vermişse oradan ikram etmesi gerekir; çünkü Allah ayet-i kerimede “onlar kendilerine rızık olarak verdiğimizi infak ederler”154 buyurmuştur.

Kendilerine rızık olarak verilenden infak edenler Allah’ın rezzaklığını tadar, Allah’ın onlara bir vesileyle rızıklarını ikram ettiğini görür. Kişi ikram ettiğinde her hâlükârda gönül itibariyle Allah’a yaklaşır, Allah’ı sever. Bu durum hem ensar hem de muhacir için böyledir. Bununla beraber veren, ikram eden kişi bu ismi Allah’tan alır; öteki ise bu ismi ikram edenin üzerinden alır; yani Allah vereni güzelliğine vesile kılmış olur. Allah, ensar olanları hayra ve ikrama vesile kıldığı gibi manevi nimete de vesile kılar.

Demek ki öyle ikram deyip geçmemek gerekiyormuş; çünkü bunun karşılığında kazanacağımız şey Allah’ın rızası, El Esmau’l Husna’sı, güzelliği, rahmeti, ikramı, muhabbeti ve sevgisidir. Hayat böyle yaşanır, iman böyle kazanılır. Verdikçe hem kazanır hem de kazandırırız ve kazandırdığımız kadarıyla bir daha kazanırız.

Bu yüzden Ensar ve Muhacir Kardeşliği Projesi’ni uygulamaya çalışırken niyetimiz sadece ihtiyaç sahiplerini doyurmak değil, aynı zamanda imanı, Allah’ın rızasını, güzelliğini kazanmaktır. Bununla beraber niyetimiz kâmil insanların, erdemli insanların yetişmesi ve mü’minlerin, Müslümanların arasında kardeşlik bağının oluşmasıdır.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadisinde “cennete giremezsiniz iman etmedikçe, iman etmiş olmazsınız birbirinizi sevmedikçe”155 buyurur. İnsanlara yardım etmek bize birbirimizi sevmeyi, birbirimizle kardeş olmayı ve bunun sonucunda cenneti kazandırır. Şayet birbirimizi sevmek gibi bir derdimiz, çabamız, gayretimiz olmazsa cennetin kokusunu bile alamayız; ama böyle bir çabamız, gayretimiz olursa beraberinde bir de barışı kazanırız.

Ağzı açılan herkes barıştan, sevmekten ve sevilmekten yana olduğunu söyler ve “birbirimizi sevmemiz, barış içinde olmamız lazım” der; ama bunu sadece dille söylemek yetmez. Bunun için mutlaka Allah’ın istediği, sevdiği gibi bir çaba ve gayret gerekir. Bununla beraber bunun kendi kendimize ürettiğimiz bir barış değil, Allah’ın aramıza tesis ettiği bir barış olması gerekir.

Allah’ın tesis ettiği barış neyle mümkündür?

Birbirimize ikram etmekle, rahmet olmakla, kardeş olmakla, birbirimizi sevmekle mümkündür. Eğer birbirimize aşk olur, muhabbet olur, ikram olur, rızık olur, cennet olursak ancak o zaman birbirimizle kardeş oluruz. Gerçek manadaki barış o zaman gelir. Yoksa sadece “savaşmıyoruz” demek barışın olduğu manasına gelmez, barış bu değildir.

Ne zaman ki birbirimizi sevdik, tek düşman olarak şeytanı bildik, anladık, insanları kardeşimiz olarak, kendimize cenneti kazanmak için velinimet olarak, vesile olarak gördük, böyle baktık, insanların gönlünü kazandığımızda Allah’ın rahmetini, onları kırdığımızda ise Allah’ın gazabını alacağımızı bildik, çabamızı Allah’ın rahmetini ve muhabbetini almak için sarf ettik, işte ancak o zaman barışı tesis etmiş oluruz, barış böyle gelir.

Bununla beraber sadece “barış olsun” deyip barışmak, sadece dışardan görünen yüzeysel bir şey olur. Şayet kin, nefret, haset devam eder de, birbirimizi sevemezsek bu durumda içimizdeki savaş devam eder ve her an, her yerde patlak verebilir. Bu da barış değildir. Barış, işi gönülden halletmekle, Allah’ın vahyini, rahmetini, sevgisini gönüllere taşımakla, ikram etmekle mümkündür.

Evet, herkesin işe kendinden başlaması gerekir. Şayet işe kendimizden başlarsak hem biz kazanırız hem de başkalarına kazandırırız. Yoksa nasihat etmekle, söylemekle, konuşmakla sadece işin slogan atma kısmını yapmış oluruz ki Allah da sloganla hiç kimseye bir ikramda bulunmaz.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Rahman /60 ↩
  2. Mülk /2 ↩
  3. Yûnus /26 ↩
  4. Buhari, Zekat, 10, 9, Menakıb, 25, Edeb, 34, Rikâk 49, 51, Tevhid 24, 36; Müslim, Zekat, 66, 67 ↩
  5. Enfâl /3, Bakara /3 ↩
  6. Müslim, İman, 93,94; Tirmizi, Et’ime, 45; İbni Mâce, Mukaddime, 9 ↩