close

MÜRŞİDİNDEN UZAKTA OLAN BİRİNİN MÜRŞİDİYLE OLAN GÖNÜL BAĞINI NASIL KURMASI GEREKİR?

Bir derviş, mürşidiyle olan gönül bağını en güzel şekilde ancak rabıtayla kurabilir. Rabıta; rabt etmek, gönlünü birleştirmek ve “ben mürşidimle beraberim” demektir. Kişi “mürşidim benimle beraber olduğuna göre o nasıl istiyor, nasıl seviyorsa öyle davranayım, öyle konuşayım, öyle hareket edeyim, öyle yapayım” dediğinde mürşidiyle gönül itibariyle beraber olur. Bir derviş bu şekilde hareket ederse ister mürşidine yakın olsun isterse de uzak olsun manevi olarak mutlaka mürşidiyle beraber olur.

Bununla beraber insanı tanımayan ve anlamayanlar rabıtanın şirk olduğunu söylerler. Bu tıpkı “şifayı Allah veriyor o halde doktora da gitmeyelim, tedavi de olmayalım, ilaç da kullanmayalım” veya “rızkı Allah veriyor, o zaman çalışmayalım, vesileye sarılmayalım” diyenlerin haline benzer. Böyle düşünenler Allah’ı, Allah’ın muradını, insanı, Allah’ın her şeyi bir vesileyle yaptığını anlamamıştır.

Eğer biri gönlünü mürşidiyle beraber tutmazsa, mürşidini düşünmezse, mürşidini düşünmeyi şirk kabul ederse o halde kendi nefsiyle baş başa kalır ve nefsinin arzu ve istekleriyle beraber olur. Rabıtasını da nefsine yapmış, gönlünü nefsine rabt etmiş olur; çünkü salih bir insanı, bir Allah dostunu, bir veliyi düşünmemiş, tefekkür etmemiş, gönlünü onunla beraber tutmamıştır.

Kulun, kendisi için neyin hayırlı olduğunu Allah’ın ona verdiği aklı kullanarak anlaması gerekir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “salihler bir yerde anıldığında (hatırlanıldığında, zikredildiğinde) Allah’ın rahmeti oraya iner”136 buyurur. İşte, mürşidine rabıta yapan biri de salih bir kulu hatırladığı, onu andığı için Allah’ın rahmeti onun bulunduğu o yere iner.

Bir derviş mürşidine rabıta yapınca öncelikle “ben yokum mürşidim var” demiş olur. Daha sonra “ben Allah dostuyum, o yüzden bana yakıştığı şekilde hareket etmem, düşünmem gerekir” der. Bu kişi artık bir veli gibi, mü’min gibi bir duruş ve hal sergiler. Amelini de buna göre ortaya koyar.

Biri çıkıp rabıtanın şirk olduğunu söylerse o zaman ona “peki, biz kimi düşünelim” diye sormak gerekir; çünkü kimi düşünürsek o bizim arkadaşımız olur. Gönlümüz kimlerle beraber olursa biz de onlardan oluruz. Hal böyleyken bir veliyi, bir Allah dostunu düşünmek neden yanlış bir şey olsun!

Kulu en kestirme yoldan Allah’a yaklaştıran, nefsi tezkiye eden, terbiye eden, Allah ile beraber eden, daimi olarak zikir halinde tutan rabıtadır. Onun için ister uzakta, ister yakında olsun dervişin mürşidiyle olan beraberliği dervişe kazandırır. Ona en kestirme yoldan nefsini terbiye ettirir ve onu kendi nefsinden kurtarır.

Kişi gönlünü mürşidiyle beraber tuttuğunda kendisi kötü bir halde bile olsa gönlü mürşidiyle olduğu için onun haline bürünmeye başlar. Nasıl ki namaz kılarken “ben Allah’ın huzurundayım” dediğimizde Allah’ın huzurunda, miraçta durmuş oluyorsak, aynı şekilde “ben mürşidimle beraberim” dediğimizde de onunla bu gönül beraberliğini kurmuş oluruz. Böylelikle mürşidimizin üzerindeki tecelli manevi olarak bize de akseder, biz de o nura bürünmüş oluruz. Aklımız ister bunu alsın, ister almasın bu herkes için böyledir. Onun için Allah’a dost olanlar mutlaka bir Allah dostuyla beraber olmuşlardır.

Evet, rabıta; gönlünü rabt etmek demektir. Allah ayet-i kerimede “rabitû”137 yani “gönüllerini rabt edenler” buyurur. İnsan rabıta kurunca bir kul olarak mürşidiyle, Allah ile beraber olur. Gönlünü Allah’a rabt etmiş, kulluğa rabt etmiş, Allah’ın rızasına, dostluğuna rabt etmiş olur. Eğer kişi gönlünü mürşidine, Allah’a rabt etmezse o zaman başka şeylere rabt eder; çünkü gönül boşluk kabul etmez.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Muhammed Ravvas Kal'aci-Mahmut Fahuri, Beyrut 1979, I/45 ↩
  2. Âli İmran /200 ↩