KUL, EN ÇOK NE YAPARSA ALLAH’I SEVİNDİRMİŞ OLUR?
Bir kimse Allah’ın onu yaratmasındaki muradını üzerinde gerçekleştirirse, Allah’a kul olursa rabbini sevindirmiş olur. Bununla beraber Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “Allah bir kulunun kendisine dönmesinden daha çok hiçbir şeye sevinmemiştir”110 buyurur.
Halimiz, yanlışımız ne olursa olsun, günahımız ne kadar olursa olsun, rabbimizi sevindirmek istiyorsak yapmamız gereken şey rabbimize dönmektir. Bunun için de “ya rabbi! Sana döndüm, sana kul olmak istiyorum, sana âbd olmak, senin yolundan başka bir tarafa gitmek, seni, rızanı kaybetmek istemiyorum” demek yeterlidir. Kul bunu söyleyince Allah ona kapıyı açar.
Biri abdest alıp başını secdeye koyduğunda “kulun geldi ya rabbi! Aciz ve günahkâr kulun geldi. Senden kaçan kulun hiçbir yere gidemeyeceğini anladı ve sana döndü” derse Allah’ın ona gönül itibariyle nasıl bir muamelede bulunduğunu görür ve tadar.
Bu yüzden devamlı “iman hayal değildir, din hayal değildir, hayat hayal değildir. Allah’ın kuluyla beraber olması, her anda bir şe’ende olması hayal değildir” diyoruz. Bunlar hak ve hakikattir. Bunların yaşanması ve tadılması gerekir. Tadılmayan din, din değildir, tadılmayan iman da iman değildir. Allah’ın yakınlığı tadılmazsa bir sorun var demektir.
Sonuç itibariyle Allah, kulunun en çok kendisine dönmesini, “ya rabbi! Ben senin kulunum sen de benim rabbimsin” demesini, kul olmasını ve muradının kulu üzerinde gerçekleşmesini sever.
