ALLAH’IN BİZİ SEVDİĞİNİ NASIL ANLAYABİLİRİZ?
Biz Allah’ı seversek Allah da bizi sever. Allah bizi sevdiğinde Allah’ın Vedud ismi, İlah ismi gönlümüze tecelli eder. Allah’ın bu isimleri gönlümüze tecelli edince Allah’ın bizi sevdiğini kendi gönlümüzden anlarız.
Biri “ya rabbi! Ben seni seviyorum” dediğinde aslında Allah’ın ona “kulum ben seni seviyorum” dediğini bilmesi gerekir. Elbette ki “ya rabbi! Ben seni seviyorum” derken bunun laftan ibaret bir söz olmaması, kişinin bunu gönlüyle tatması gerekir. Allah ayet-i kerimede fezkurûnî ezkurkum veşkurû lî ve lâ tekfurûn:96 “Beni zikredin ki ben de sizi zikredeyim, bana şükredin, sakın küfredenlerden (nankörlerden) olmayın” buyurur. Bu ayetten de anlaşılacağı üzere kul, Allah’ı zikredince Allah da onu zikreder.
Peki, bu nasıl olur?
Kul, Allah’a “rabbim” derse Allah da ona “kulum” der. Kul Allah’a “ben seni seviyorum” derse Allah da ona “ben de seni seviyorum” der. Dolayısıyla kul, rabbini zikrederse karşılığını mutlaka alır.
Allah başka bir ayet-i kerimede “sana beni sorarlar; ben yakınım, bana dua edenin duasına icabet ederim (beni davet edenin davetine icabet ederim). (Söyle) onlar da benim davetime icabet etsinler, bana iman etsinler”97 buyurur. Allah duaya, davete icabet eder. Eğer biri Allah’ın kendisini sevip sevmediğini anlamak istiyorsa rabbine dönüp “ya rabbi! Ben seni seviyorum” demelidir. Bunu söyledikten sonra rabbinden cevap alması, Allah’ın onun davetine icabet etmesi gerekir ki rabbinin sevgisinden emin olsun. Yoksa hayali olarak “belki Allah beni seviyor” ya da “belki ben Allah’ı seviyorum” demek insanın kendini kandırmasıdır.
Peki, rabbimize olan sevgimizi nasıl söylememiz gerekir?
Evimizin bir köşesinde tek başımıza oturup tefekkür halinde ve bütün gönlümüzle Allah’ın huzurunda durmaya çalışıp “ben beni yaratan rabbimin huzurundayım, bu hitabı rabbime yapıyorum, ben seni seviyorum ya rabbi” dememiz gerekir. Bununla beraber Allah’a iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn:98 “Yalnız sana âbd oluyoruz ve yalnız seni istiyoruz” dediğimizde Allah’tan bunun cevabını almamız gerekir. Allah’ın cevabını illa ki bir hitap olarak almamız gerekmez, bunu Allah’ın gönlümüze yaptığı vahiyle (ilhamla) anlamak yeterlidir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “dua ederken, Allah ile muhatap olurken, Allah’tan bir şey isterken veya tövbe edip istiğfar ederken eğer o dua esnasında tüyleriniz diken diken olduysa bilin ki Allah duanızı kabul etmiştir, duanız makbul olmuştur” buyurur. Eğer dua ederken hiçbir şey hissetmezsek bu durumda duamıza cevap alamadık demektir.
Dolayısıyla Allah’a gerçek manada “seni seviyorum” dersek Allah’tan da cevabını mutlaka alırız, gönlümüz muhabbete gark olur, rabbimizin “ben de seni seviyorum” dediğini tadarız; ama hiçbir şey hissetmezsek bu durumda “ben rabbime seni seviyorum diyemedim” diye ağlayıp feryad etmeliyiz.
