close

ALLAH’IN BİZİ SEVDİĞİNİ NASIL ANLARIZ?

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabelere “size Allah katındaki yerinizi haber vereyim mi” diye sorar. Sahabeler de “evet, ver ya Resulullah” derler. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kendi gönlünüze bakın, Allah sizin gönlünüzde neredeyse siz de Allah katında oradasınız” buyurur.

Evet, Allah’ın bizi sevip sevmediğini ve bizden razı olup olmadığını anlamak için kendi gönlümüze bakmalıyız. Biz Allah’tan, onun emrinden, hükmünden, bize olan muamelesinden ne kadar razıysak Allah da bizden o kadar razıdır. Biz Allah’ı ne kadar sever, sevgimizi ispatlamaya çalışır, sevgimizin gereğini yaparsak Allah da bizi o kadar sever. Bunu kendi gönlümüzden anlarız.

Mesela; tek başımıza bir odada bütün gönlümüzle rabbimize dönüp “ya rabbi! Seni seviyorum” diyelim. Şayet cevap gelirse bunu gerçek manada söyleyebilmişizdir; ama cevap gelmezse o halde rabbimize “seni seviyorum” diyememişizdir. Bu durumda bunu bir daha söylememiz gerekir.

Peki, buna karşılık bize nasıl bir cevap gelmelidir?

Allah’a dönüp “ya rabbi! Seni seviyorum” dediğimizde Allah’tan “kulum! Ben de seni seviyorum” cevabını almamız gerekir ve bu cevabı ses ya da hitap olarak değil gönlümüzle almamız gerekir.

Gönlümüze döndüğümüzde bu cevabı anlarız; çünkü cevabı alınca o anda bambaşka bir hal alırız ve onu bütün şiddetiyle tadarız. Dolayısıyla bu hitap işitmeyle değil tatmayla olur. Bunu tadarsak o zaman “ya rabbi! Seni seviyorum” deyişimize Allah cevap verdi demektir. Şayet her zerremiz o anda Allah’ın da bizi sevdiğini tatmazsa bir sorun vardır; çünkü Allah ayet-i kerimede fezkurûnî ezkurkum:404 “Beni zikredin ki ben de sizi zikredeyim” buyurmuştur.

Biz Allah’ı nasıl zikredersek Allah da bizi öyle zikreder; yani biz Allah’a “seni seviyorum” dediğimizde Allah da bize “kulum ben de seni seviyorum” der ve bizi zikreder. Aynı şekilde “ya rabbi! Beni affet, mağfiret et” dediğimizde de Allah’tan “kulum seni mağfiret ettim, seni affettim” cevabını alıp bunu tadarız.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “sizden biri tövbe, istiğfar ettiğinde Allah’ın onu affedip affetmediğini veya bir dua ettiğinde duasının kabul olup olmadığını tüylerinin diken diken olmasından anlar” buyurmuştur. Bu yüzden tövbe, istiğfar edip dua ederken tüylerimizin diken diken olması Allah’ın “kulum seni affettim, duanı da kabul ettim” cevabıdır. O esnada gönlümüz mutmain olur ve başka bir hal alırız.

Bununla beraber Allah’a “seni seviyorum” dediğimizde Allah’ın “ben de seni seviyorum kulum” cevabını ve o muhabbeti alamazsak bu durumda onu zikretmedik, ona “seni seviyorum” sözünde samimi ve ciddi olamadık demektir; çünkü gereğini yapmadığımızdan dolayı ciddi olamamış, Allah’ı sevdiğimizi samimiyetle söyleyememişizdir.

Böyle bir durumda tekrar “ya rabbi! Seni seviyorum” dememiz gerekir. Yine cevap alamazsak secdeye kapanıp “yoksa ben rabbimi sevemiyor muyum, sevmedim mi, sevgimi ispatlayamadım mı” deyip feryat etmemiz gerekir. İşte, o zaman bu cevabı aldığımızı görürüz.

Allah’tan “kulum! Ben de seni seviyorum” cevabını mutlaka almamız lazım; çünkü bu imandır. Allah’a “ben seni seviyorum” diyemiyorsak imanımız yoktur. Rabbimize onu sevdiğimizi söylerken buna önce bizim inanmamız gerekir. Buna kendimiz bile inanmazsak cevabı zaten alamayız.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /152 ↩