AŞK NASIL BİR ŞEYDİR?
Allah, kulunu onun aklının alamayacağı kadar çok sever; ama kulun aklı bunu idrak edemez. İdrak edebilmesi için onu yaşaması, tatması gerekir. Allah aynı zamanda Evvel, Ahir, Zahir ve Batın’dır, yaratandır. Allah’ın sevgisi yaratılmışların sevgisine benzemez. Bu yüzden kuluna olan sevgisine aşk demek yetersiz kalır; çünkü bu çok farklı, baki ve hakiki bir sevgidir. Kulun sevgisi de aşkı da kendisi gibi yaratılmıştır, fanidir, Allah’ın sevgisiyle kıyaslanamaz.
Allah, kulunu yaratmadan önce onu kendinde sevmiş, irade etmiş, dilemiş “ben böyle bir kul yaratacağım” deyip öyle yaratmıştır. Kul ise yaratıldıktan sonra sahibini, rabbini sever, ona âşık olur. Bu, tecelli eden, yaratılan varlığın kendi hakikatini, kendisinden yaratıldığı hakikati sevmesidir, ona âşık olmasıdır.
Kul, rabbini düşünüp tefekkür ederken “beni yaratan rabbim” deyip onu sevmelidir. Kul gönül itibariyle rabbine dönüp “beni yaratan rabbim” derse Allah onu zaten sever. Kul, Allah’ın onu sevdiğini görünce Allah’ın sevgisi onun üzerinde tecelli eder. O da rabbine döndüğü, rabbiyle beraber olduğu, rabbini sevmek istediği için gönlünün üzerindeki perde açılır, aşkının ve muhabbetinin Allah’a gittiğini görür; ama aslında Allah onu sever, bu sevgi onun gönlüne çarparken geri dönmüş, aksetmiştir.
Mesele bunu görebilmektir “ben seni sevmek istiyorum, ben seni seviyorum ya rabbi” diyebilmektir. Kul böyle söyleyince kendi gönlünün üzerindeki perdeyi aralar ve rabbine döner, Allah’ın kendisi üzerindeki sevgisini görür, rabbini sevdiğini tadar ve yaşar. Aslında yaşadığı, tattığı Allah’ın ona olan sevgisidir.
Zatın biri “ya rabbi! Bana olan sevginin hakkı için şunu ikram et” diye duada bulununca bunu duyan kişi ona “neden sana olan sevgimin hakkı için demedin de bana olan sevginin hakkı için dua ettin” diye sorar. O zat da cevap olarak “Allah beni sevmeseydi ben onu sevemezdim, o beni sevdiği için ben de onu seviyorum” der; yani önce Allah, kulunu sever, kul da ondan gelen bu sevgiyle Allah’ı sever.
Peki, kulun Allah’ın sevgisini kazanması için ne yapması gerekir?
Allah’ın muradına uygun hareket etmeye ve düşünmeye çalışması “rabbim beni her ne için yaratmışsa o muradı üzerimde gerçekleşsin” deyip hayatı öyle yaşamaya çalışması gerekir. Öyle ki bu sevgi onun üzerinde görünsün, tecelli etsin ve o kul buna layık olsun.
Allah, kulunu sevip yaratmışsa ve kulu üzerindeki muradı kulunun ona iman etmesi, âbd olmasıysa bu durumda kulunu sadece kendisini sevsin diye yaratmıştır. Bu da Allah’ın hakkıdır ve bu sevgiye layık olan ancak odur.
Allah’ın, kulu üzerindeki muradı gerçekleşince kul kendi hakikatini de varlığını da Allah ile Allah’ın sevgisiyle Allah’ı severek ve Allah’ın kendisini sevmesiyle tadar. Kulun, Allah’ın muradının onun üzerinde gerçekleşmesi için “ya rabbi! Sana döndüm, sen benim için neyi istiyorsan ben de onu istiyorum, senin muradın benim üzerimde gerçekleşsin istiyorum. Sen, beni sana âbd olayım, âşık olayım, seni seveyim, sana ayna olayım, güzelliğin üzerimde tecelli etsin, seni isimlerinle, güzelliğinle yeryüzünde temsil edeyim, güzelliğini üzerimde gösterip sana halife olayım diye beni yaratmışsın. Ben de buna böyle niyet edip böyle yapacağım ve nefsime, arzularıma, isteklerime göre bakıp, düşünüp, konuşup hareket etmeyeceğim. Sen nasıl istiyorsan öyle hareket etmeye, öyle düşünmeye, öyle konuşmaya çalışacağım” derse yola girer ve rabbine döner. Bu sevgiyi de artık kendi gönlünde tatmaya, anlamaya ve yaşamaya başlar.
Zatın biri anlatır “ben yolun başındayken Allah’ı istediğimi zannediyordum. Yolun sonuna vardığımda bir de baktım ki meğerse Allah beni istiyormuş. Allah kendisine kul olmamı, âbd olmamı istiyormuş. Bir de yolun başındayken ben Allah’ı sevdiğimi zannediyordum. Yolun sonuna vardığımda bir de baktım ki meğerse Allah beni seviyormuş. Yolun başındayken ben Allah’a koşmaya çalışıyordum, çaba ve gayret sarf ettiğimi zannediyordum. Yolun sonuna vardığımda bir de baktım ki rabbim beni kendine çekiyormuş. Bütün bunları yolun sonuna varınca anladım.”
Henüz yolun başındayken bunu böyle anlar ve bilirsek Allah da bize bizi ne kadar sevdiğini, bizi kendisine nasıl çektiğini, bizi nasıl istediğini tattırır. O bizi isteyip severken, bizi kendine çekerken bize düşen de sadece gönlümüzle ona dönüp “ben de seni istiyorum ya rabbi” demek ve çabamızı, gayretimizi nefsimize taviz vermeden ortaya koymaktır.
