RAMAZAN AYINI ALLAH’IN İSTEDİĞİ ŞEKİLDE NASIL YAŞAYABİLİRİZ?
Ramazan ayı geldiğinde bütün kardeşlerimizin “ben bir ayımı Allah’a adıyorum, bu ay Allah için olsun, bu ayda sadece kulluğumu düşünmek, sadece rabbime yaklaşmak, yakın olmak istiyorum" deyip böyle yapmaya çalışması gerekir.
Allah Kadir Gecesi’nde bire otuz bin verir. Bu hesabı bütün aya yaydığımızda ise bire bin ikram etmiş olur; yani kul bir yapar, Allah da bire bin ihsan eder. Diğer zamanlarda bire en az on verir; ama ramazan ayında onu bine katlar.
Biz de bire bin kazanmak istiyorsak bütün ramazan ayını Allah’a has kılmamız, ona ayırmamız gerekir. Çalışan kardeşlerimizin de izinlerini bu ayda kullanmaları gerekir ki ibadetle, tefekkürle, Kur’an’la, iyilik yapmakla, fakire, fukaraya yardım etmeye çalışmakla, hem zahiri hem de manevi olarak ikram etmekle meşgul olabilsinler. Şayet çalışırlarsa da iş yerinde ramazanın güzelliğini üzerlerinde gösterip bu muhabbeti, nuru üzerlerinden saçmaya çalışmaları gerekir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “biri oruçluyken bir saldırıya uğrarsa ‘ben oruçluyum’ deyip üç adım geri atsın”365 buyurur. Yani bir münakaşaya dâhil olmasın, kavgadan, tartışmadan uzak dursun, aksine münakaşa edenlere karşı kardeşliğini ve muhabbetini göstersin, buyurmuştur; çünkü ramazan ayı Kur’an ayı, Allah’a muhabbet, Allah ile muhabbet, insanlarla, kardeşlerimizle ve ailemizle muhabbet ayıdır.
Bununla beraber özellikle ramazan ayında yemeği düşünmek doğru değildir; çünkü eve gittiğimizde evdekilere “niye şu yemeği yapmadın, niye bu yemeği yapmadın” dersek bu durumda oruç tutmamışız, oruçla hiç alakamız olmamış demektir. Bu ayda aşkımızı, muhabbetimizi paylaşıp ebedi hayatı, ahireti kazanmayı düşünmemiz ve birbirimize gönlümüzdeki hoşgörüyü ikram etmemiz gerekir.
Mesela; kimisi ramazan ayı gelince “ben oruçluyum, bu yüzden sinirliyim” der. Böyle bir durumda ona “sen oruçluyken sinirleniyorsan, o zaman kesinlikle oruç tutma! Senin oruçla bir alakan yok! Bu oruç değildir! Yemediğin, içmediğin için nefsin sana isyan ediyor ve sen de ona katılıyorsun, nefsine tabi oluyorsun. Oysaki oruç tuttuğun için nefsinin sana tabi olması, senin nefsine hükmetmen gerekirdi. Oruç budur” dememiz lazım. Kardeşlerimizin de niyet ederken böyle niyet etmeleri, nefislerine boyun büktürüp, ona hâkim olmaları gerekir; çünkü ameller niyetlere göredir.
Niyet düzgün olmazsa amel de, ibadet de kabul görmez. Biri öğle vaktinde namaz kılmaya niyet etse ama gönlünden ikindi vakti namazına niyet getirse olur mu? -Elbette ki olmaz; çünkü niyet kişinin gönlünden olmalıdır. Dolayısıyla kişi diliyle “ben öğleyi kılıyorum” dese; ama gönlünde ikindi namazını kılmak istese öğleyi değil ikindi namazını kılmış, gönlündeki niyet kabul görmüş olur.
Bir de namaz kılarken “ben namaz kılmaya niyet ettim” demek zahiri bir niyettir. Bir de tüm gönlümüzle “ben miraca çıkmaya, rabbimin huzuruna çıkmaya, rabbimle baş başa olmaya, rabbime kulluğumu, muhabbetimi, imanımı arz etmeye niyet ettim. Ya rabbi! Seni seviyorum. Ben senin kulunum, sen benim rabbimsin. Huzurunda başımı secdeye koyuyorum” deyip niyet edersek işte o zaman namazımızın içi dolar.
Oruca niyet ederken de doğru niyet etmek gerekir ve bir defa niyet etmek yeterlidir. Bununla beraber dil ile “ben yarın oruç tutmaya niyet ettim” demek niyet değildir; çünkü bu, niyetin sadece zahiri tarafıdır. Hâlbuki kişinin gönlündeki niyet önemlidir.
Peki, oruca başlarken nasıl niyet etmemiz gerekir?
“Bir ay boyunca ramazan orucunu tutmaya niyet ettim. Ya rabbi! Biliyorum ki sen ‘imsaktan iftara kadar yeme, içme, yanlış yapma; dilini, gözünü, gönlünü, kulağını, elini, ayağını koru, muhafaza et’ dedin. Ben de bunu yapmaya ve orucu tutmaya niyet ettim. İş bana, nefsime, arzularıma, isteklerime kalsa biliyorsun ki benim arzum yemek, içmektir; ama sen imsaktan, iftara kadar yeme, içme dediğin için ben de yemiyor, içmiyorum; çünkü ben senin emrini kendi nefsimin ve bedenimin arzu ve isteklerinden daha çok seviyorum; çünkü ben seni seviyorum. Senin benim için sevdiğini seviyorum” deyip niyet etmemiz gerekir.
İşte, böyle bir niyet gerçek bir oruca, imanımızı ispatlamaya, rabbimizin emrini kendi arzumuzdan, isteğimizden daha çok sevdiğimizi ortaya koymaya, ispatlamaya niyettir.
Biri oruç tuttuğu halde evde sorun, sıkıntı çıkarıyorsa ona “madem öyle oruç tutma arkadaş! Gerçek bir oruç tutmadığın gibi tam tersine bir de zulmediyorsun. Orucun sana zulmettiriyorsa bu oruç olmaz! Bu, Allah’a itaat ettiğini, nefsine hâkim olduğunu göstermez. Sen nefsine esir olmuşsun, hâkim olmamışsın. Hani oruç tutmuştun, hani nefsine hâkim olmuştun, hani Allah’ın emrini kendi arzundan, isteğinden daha çok sevmiştin! Şimdi kendi arzun için, nefsin için neden kızıyorsun, neden huzursuzluk çıkarıyorsun” dememiz gerekir.
Dolayısıyla ramazan ayında evimizde mutlaka huzur olmalıdır. Yediğimiz, içtiğimiz her ne olursa olsun önce gönül huzurumuzun olması gerekir; çünkü ramazan ayı, rabbimize kulluğumuzu, imanımızı ve rabbimizi her şeyden, nefsimizden, arzularımızdan, isteklerimizden, yemekten, içmekten daha çok sevdiğimizi ispatlama zamanıdır.
Bunu ispatlamaya çalışırken aynı zamanda birbirimize rahmet olmamız, ikram etmemiz, birbirimize Allah’a kul olma, ibadet etme, itaat etme, tefekkür etme imkânını sağlamaya çalışmamız gerekir. Böylece karşımızdakiyle beraber biz de kazanmış oluruz; ama karşımızdakine sıkıntı verirsek, o ibadet yapmaya çalışırken sorun çıkarırsak bu durumda oruç tutmadığımız gibi oruç tutmaya çalışanlara da eziyet etmiş, zulmetmiş, haksızlık etmiş, onlara da mâni olmuş oluruz. Bu defa rahmetin içine girmek yerine kendimizi Allah’ın gazabına atmış oluruz.
Sonuç olarak kulluk yolunda birbirimize müsaade etmemiz karşımızdaki kazansın diye onun için fedakârlık yapmamız ve bütün bir ramazan ayını ailemizle birlikte Allah’ın istediği, sevdiği şekilde, onun rızasını gözeterek geçirmemiz gerekir.
