close

DERVİŞLE MÜRŞİD ARASINDAKİ BAĞ NASILDIR?

Allah ayet-i kerimede “peygamber, mü’minlere kendi canlarından daha önce gelir. (O, mü’minler için baba konumunda olduğundan) eşleri de mü’minlerin analarıdır”324 buyurur. Aynı şekilde onun varisi de kendisine tabi olanların babası konumundadır. Bu yüzden dervişlerin de mürşidlerini bir baba gibi görmeleri gerekir. Bir peygamber varisi, dervişini evladı gibi gördüğü için manevi olarak da muameleyi öyle yapar. Bunu yaparken kendisiyle beraber olanları, kendisini dinleyenleri, takip edenleri Allah’tan bir emanet gibi görür. En ufak bir yanlış yapar ya da bir eksiklik bırakırsa, dervişlerin imanında, bakışında bir yanlışlık olursa Allah’a karşı sorumlu olur.

Gerçek bir Mürşid-i kâmil, sürekli Allah’ın huzurunda olduğu için hesabı hep Allah’a göre yapar. Yaptığını Allah için yapar, dolayısıyla yaptıklarının karşılığını da Allah’tan ister, Allah’tan bekler. Bir kula muamele ederken Allah’ın hesabını yapıp öyle muamele eder. Bu durumda onunla beraber olanların, derviş olanların, ona tabi olanların ve onu dinleyenlerin de Allah’ın hesabını yapıp öyle muamele etmesi gerekir. Böyle olursa ikisi de doğru yapmış olur; ama işin içine başka bir hesap girerse ikisi de yanlış yapmış olur.

Mürşid, Allah’ın huzurunda olduğu, Allah ile beraber olduğu ve her anda Allah’ın hesabını yaptığı için yanlış yapması söz konusu değildir; ama derviş yanlış yapabilir, düşebilir. Mürşidin işi derviş düşünce onu kaldırmak, temizlemek, düzeltmek ve onu bir daha yola koyup dervişe “buyur, yürü” deyip onu yürütmektir. Bir Mürşid-i kâmille beraber olup onu tanıyanlar da bunu mutlaka bilir, görür, yaşar ve tadar.

Bu yüzden dervişe düşen; edebini göstermek, kendisini Allah’a taşıyanı, kendisiyle beraber imanı kazandığı, rabbini tanıdığı o zata Allah için muamele etmektir. Derviş böyle davranırsa hep kazanır. Bununla ilgili olarak bütün Mürşid-i kâmiller ağız birliğiyle “kazanan mutlaka edeple kazanır, kaybedenler de edebe aykırı davrandıklarından dolayı kaybeder” demişlerdir.

Peki, derviş bu edebi kime gösterir?

Allah’ın bilgisini kimden alıyor, rabbini kiminle tanıyor, Allah’ın vahyini kiminle öğreniyorsa, dolayısıyla kendini kiminle tanıyorsa bu durumda kıymeti, değeri o kişiye verir, edebi de ona karşı gösterir.

Bir mürşid, Allah’ın vahyini öğretirken, Allah’ın yolunu gösterirken ve kulları Allah’a taşırken işi Allah ile yapar. Dolayısıyla derviş aynı zamanda kıymeti, değeri Allah’ın yoluna, kendi hidayetine, imanına, Allah’ın kendisine öğrettiğine verir. Yoksa kendisine ve imanına kıymet, değer vermez, mürşidini ciddiye almazsa edebe aykırı hareket etmiş olur ki edebe aykırı hareket edenler de kazanamaz, kaybeder.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ahzab /6 ↩