close

MÜRŞİDİNDEN UZAKTA YAŞAYAN BİRİNİN EN ÇOK NEYE DİKKAT ETMESİ VE NE YAPMASI GEREKİR?

Allah ayet-i kerimede “nerede olursanız olun, ister tek başınıza, ister başkalarıyla beraber olun. Allah’ın huzurunda olduğunuzu unutmayın”319 buyurur. Dolayısıyla nerede olursak olalım gönlümüzün Allah ile beraber olması gerekir; çünkü bütün mesele kulun, Allah ile beraber olması ve Allah’ın huzurunda olduğunu unutmamasıdır. Bununla beraber kişinin sürekli aynı halde olabilmesi zor bir şeydir, gücü buna yetmeyebilir; ama gönül itibariyle kendisi gibi bir beşerî düşünebilir, onunla beraber olabilir. Bir Mürşid-i kâmile tabi olanlar için buna rabıta yapmak denir.

Mesela; birini sevdiğimizde istesek de onu unutamayız. Çalışırken de yolda yürürken de sevdiğimiz her halükârda aklımızda ve gönlümüzde olur. Allah’a karşı böyle bir gönül halimiz yoksa o halde bunu kazanabilmek için de bu hali yaşayanlarla beraber olmamız gerekir. Zaten bir mürşide tabi olup rabıta yapmak bu hali kazanmak içindir.

Bir Mürşid-i kâmille beraber olunca onun Allah’ı sevdiğini, Allah’ın da onu sevdiğini kabul etmiş oluruz. Gönlümüz onunla beraber olur ve böylece manevi olarak da onunla beraber olmuş oluruz. Bunu sadece bir düşünceden, bir fikirden, bir hayalden ibaret zannetmememiz gerekir; çünkü ruhun böyle manevi bir hali vardır. Ruh neyi ve nereyi düşünürse o anda orada olur. Mesela; biri namaza durduğunda “ben miraçtayım” dediği an miraçta, Allah’ın huzurundadır; çünkü namazdan gaye de zaten gönlünü orada tutup bu hali tatmaya çalışmaktır.

Aynı şekilde zahiri olarak mürşidinden uzakta olan biri gönlünü mürşidiyle beraber ederse gönül itibariyle onunla beraber olur. Bunu gerçekten yapmaya çalışırsa manevi olarak da bunu tadar ve mürşidinin gönül hali, muhabbeti ona sirayet eder. Kişi bu hali kazanınca bu hal onu yanlış yapmaktan, yanlış hareket etmekten, yanlış konuşmaktan alıkoyar ve o kişi kendini muhafaza etmeye çalışır. Dolayısıyla gönüller beraber olunca derviş mürşidiyle beraber olur.

Bunun yanı sıra biri zahiri olarak mürşidiyle beraber olsa bile gönül itibariyle mürşidiyle beraber değilse o zaman mürşidiyle beraber olamamıştır. Bir de kişinin sürekli böyle bir halde olması gerekmez, gönül hali neyi gerektiriyorsa öyle yapmalıdır.

Diyelim ki bir an gönlümüz ters tarafa gitti, bu durumda gönlümüzü Resulullah (s.a.v.) Efendimizle beraber etmemiz gerekir. Farz edelim ki onunla beraberiz ve onunla buluştuk. Şayet bunu beceremezsek tekrar geriye doğru gideriz; ama becerebilirsek biraz daha ileri gideriz, o zaman da artık Allah’ın huzurunda olur ve “rabbim beni görüyor” deriz. Yalnız bu hale dayanmak çok zor şeydir. Bu yüzden edep gereği bazen kendi kendimizi perdelemeliyiz.

Bütün mesele gönül itibariyle Allah ile beraber olmak, Allah’ın huzurunda olmaktır. Allah’ın resulüyle beraber olunca Allah ile beraber olmuş, onunla beraber Allah’ın huzurunda durmuş, Allah’ın sevdiğiyle beraber olmuş oluruz. Gönlümüzü bir Mürşid-i kâmille beraber ettiğimizde de aynı şekilde onunla beraber, Allah ile Allah’ın huzurunda durmuş oluruz.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “salihler anıldığında Allah’ın rahmeti iner”320 buyurmuştur. Bu yüzden salih bir kulu düşünüp “Allah falancayı seviyor” desek, o salih kul vefat etmiş olsa bile gönül itibariyle onu anıp hatırladığımız için Allah’ın rahmeti gönlümüze iner.

Manevi âlemde bu işler böyledir. Bu bir hayal değildir yahut bir fikirden, düşünceden ibaret değildir. Kişi Allah’ın sevdiklerini düşündüğünde kendi üzerindeki manevi nimeti, Allah’a yakınlığı, Allah’ın kendisine rahmetiyle nazar ettiğini, tecelli ettiğini görür, bunu mutlaka tadar.

Aynı şekilde gönül itibariyle Firavun’la, Nemrut’la, Allah’ı sevmeyen, Allah’a düşmanlık yapan cahil biriyle manevi olarak beraber olsak bir süre sonra ondan sıkıldığımızı, bunaldığımızı görür ve bu düşünceden hemen kurtulmaya çalışıp ondan kaçarız. Bu yüzden olması gereken şey gönlümüzün doğru kişilerle beraber olmasıdır. Allah ayet-i kerimede “Allah’a karşı takva sahibi olun ve sadıklarla beraber olun”321 buyurdu. Dolayısıyla Allah’a karşı sorumluluğumuzu yerine getirebilmemiz, o sorumluluğu taşıyabilmemiz için sadıklarla beraber olmamız gerekir.

Sonuç itibariyle hem zahiri hem de manevi olarak sadıklarla, salihlerle beraber olmamız lazım. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kişi sevdiğiyle beraberdir,322 kişi arkadaşının dini üzeredir”323 buyurmuştur. Bizim de zahiri olarak onlarla beraber olma imkânımız varsa zahiri olarak beraber olmamız, bu imkânımız yoksa o halde manevi olarak salihlerle, sadıklarla, Allah’ın sevdikleriyle gönül itibariyle beraber olmamız gerekir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Sebe /46 ↩
  2. Keşfü’l Hafa, 2 /70, 1772 ↩
  3. Tevbe /119 ↩
  4. Ebu Davud, Edep, 113; Müslim, Birr, 50 ↩
  5. Ebu Davud, 4833 ↩