close

NEBİ VE RESUL KAVRAMLARININ FARKINI AÇIKLAR MISINIZ?

Nebe’e; haber, büyük haber demektir. Nebi; Allah’ın haber verdiği, haberdar kıldığı, nübüvvet sahibi, Allah’ın kitap verdiği kişi manasındadır. Resul ise; Allah’ın vahyini taşıyan elçi demektir. Allah bazen nebiler için de resul kelimesini kullanmıştır; çünkü nebiler Allah’ın kendisine vahyettiği, kitap verdiği ve aynı zamanda nübüvvetin resullüğünü yapan, Allah’ın kendisine haber verdiğinin, vahyettiğinin elçiliğini yapıp, vahyi ulaşabildiği yere kadar ulaştıran kimselerdir.

Allah ayet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “Allah bu vahyi sana taşıyabileceğin (ulaşabildiğin) her yere taşıyasın (ulaştırasın) diye vahyediyor. Şayet Allah’ın vahyini taşımazsan Allah’ın resullüğünü yapmamış olursun”290 buyurmuştur. Dolayısıyla nebi aynı zamanda resuldür. Allah, nebi olmayan resullere kitap vermemiştir; ama onlara özel olarak vahyetmiştir. Bununla beraber resuller bir önceki nebinin veya o devirde yaşayan peygamberin kitabıyla resullük yapmışlardır. Mesela; Lut (a.s.)’ı buna örnek gösterebiliriz.

Allah ayet-i kerimede Hz. İbrahim’i (a.s.)’ı anlatırken “(İbrahim kavmini davet etti) bir tek Lut ona iman etti”291 buyurur. Allah, Lut (a.s.)’ı da başka bir kavme resul olarak göndermiştir. Bu durumda Lut (a.s.) Hz. İbrahim (a.s.)’ın nübüvvetiyle Allah’ın resullüğünü yapmıştır. Hz. İbrahim (a.s.) ise hem nebi hem de resuldür. Dolayısıyla başka bir peygamberin nübüvvetiyle, kitabıyla resullük yapanlara resul denir. Allah’ın kitap ve sahifeler verdikleri ise hem nebi hem de resuldür.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, hatemunnebiyyin; yani nebilerin, peygamberlerin sonuncusudur. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olan bütün mü’minler Allah’ın resulüdür, Allah’ın resulünün resulüdür. Aynı zamanda bütün mü’minler evine ve hayatına vahyi taşımak zorundadır. Yoksa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabiyeti yerine getirmemiş, onun resullüğünü yapmamış olurlar.

Biri Allah’ın ayetlerini evine taşıdığında Allah’ın, Allah’ın ayetlerinin resullüğünü, elçiliğini yapar. Dolayısıyla mü’minler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in risaletine ortaktır, ortak olmak zorundadır. Allah ayet-i kerimede “Allah’ın resulü iman etti, mü’minler de (onun iman ettiği gibi iman etti).”292 Başka bir ayette ise muhammed’un resûlullâh, vellezîne meahû:293 “Muhammed, Allah’ın resulüdür, onunla beraber olanlar da” buyurmuştur. Onunla beraber olanlar da o vahyi aynen taşır; yani Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Allah’ın nebisi ve resulüdür. Ondan sonra gelen mü’minler de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in elçiliğini yaparlar.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, sahabeden Muaz bin Cebel’i Yemen’e göndermeden önce ona “Yemen’e gittiğinde kendini nasıl tanıtacaksın” diye sorar. Muaz Bin Cebel de “ya Resulullah! Onlara ben Allah resulünün resulüyüm diyeceğim” şeklinde cevap verir. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “evet, işte böyle söylemen gerekir. Allah’a hamd olsun ki böyle sahabem vardır”294 buyurur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Muaz bin Cebel’in bu haline sevinir; çünkü Muaz Bin Cebel Yemen’e gittiğinde kendi adına değil resulü adına, dolayısıyla Allah adına konuşacak ve Allah’ın vahyettiğini tebliğ edecekti.

Biri Allah’ın resulünün resullüğünü yapmazsa insanlara anlattığı, taşıdığı sözler, haller her kime aitse bu defa onun resullüğünü yapar.

Sonuç itibariyle bütün mü’minler, Allah resulünün resulleridir, öyle olmak zorundadır. Kim Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ne kadar resul olursa o kadar mü’min olur ve Allah’ın resulüne de o kadar yakın olur.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Şûra /7, Mâide /67 ↩
  2. Ankebut /26 ↩
  3. Bakara /285 ↩
  4. Fetih /29 ↩
  5. Tabakât, 3:584; Müsned, 5:230; İbn-i Kesir, Sire, 4:199. ↩