close

RABITA TAM MANASIYLA NASIL YAPILMALIDIR? ÇEKİLEN ZİKİRLERİN KALBEN SÖYLENMESİ YETERLİ MİDİR, YOKSA SESLİ BİR ŞEKİLDE DE SÖYLEMEK GEREKİR Mİ?

Çekilen zikirlerin kalben söylenmesi yeterlidir; ama dille sesli bir şekilde yapılması nur üstüne nur olur. Dolayısıyla yapılan zikirlere dilimizin de iştirak etmesi daha doğrudur. Allah ayet-i kerimede namaz için “içinden, yalvararak ve korkarak, yüksek olmayan bir sesle sabah, akşam rabbini zikret”206 buyurur. Yani yüksek olmayan bir sesle ve bütünüyle de sesini kısmadan rabbini zikret buyurdu Allah. Nasıl ki namaz kılarken yüksek olmayan bir sesle, sesimizi de tam olarak kısmadan, kendi sesimizi duyacak kadar bir sesle Allah’ı zikrediyorsak, dua ediyorsak, ayetleri okuyorsak, zikri de böyle yapmamız gerekir.

Allah başka bir ayet-i kerimede “ayaktayken, otururken ve yan üzeri yatarken Allah’ı zikredin”207 buyurmuştur. Yani ağzımız kapalıyken dilimizin kıpırdaması bile zikir için yeterlidir. Bu şekilde dilimizi zikre alıştırmış oluruz.

Rabıta; gönül beraberliği demektir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kişi sevdiğiyle beraberdir”208 buyurur. Başka bir hadis-i şerifinde de “kişi arkadaşının dini üzeredir”209 buyurmuştur. Dolayısıyla rabıta; gönlün beraber olmasıdır, rabıta kurduğumuz kişi için “ben de onunla beraber Allah’a gidiyorum, onun iman ettiği gibi iman ediyorum, onun kul olduğu gibi kul olmaya çalışıyorum” demektir.

Peki, bunun bir adım ötesinde ne vardır?

Bunun bir adım ötesinde “ben yokum o var” demek vardır ki bu da “kendi bildiğimi, nefsimi değil de onun halini kabul ediyorum ve öyle olmak istiyorum” manasına gelir.

Yolu yürümeye başladığımızda ve yolculuk esnasındaki merhaleler de farklı farklıdır. Yolculuk boyunca Allah farklı haller ihsan eder, ikram eder. Yolu yürüdükçe bunları hep beraber tadıp yaşayacağız ve göreceğiz inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. A’râf /205 ↩
  2. Nisa /103 ↩
  3. Buhari, Edeb, 96; Müslim, Birr, 165 ↩
  4. Ebu Davud, Edep, 19; Tirmizi, Zühd, 45 ↩