close

CENNETTEN SATILIK BAHÇE

Medineli Müslümanlardan birinin hurma ağacının dalları yetim bir ailenin bahçesine sarkıyordu. O yetimler de hurma ağacının sarkan dallarından hurma koparıp yiyorlar, bahçelerine dökülenleri de topluyorlardı. Bahçe sahibi ise bunu gördüğünde hem çocuklara kızıyor hem de topladıklarını onlardan geri alıyordu. Yetimlerin annesi çocuklarına mâni olmaya çalışsa da onlara söz geçiremiyor ve ağaç sahibinin azarlamarına maruz kalıyordu. Sonunda işin içinden çıkamayan anne dayanamayıp durumu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e anlattı.

Hanım sahabeyi dinleyen Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hemen bahçe sahibini çağırdı ve ona “senin bahçenden bir ağaç bu yetimlerin evinin avlusuna sarkıyormuş, çocuklar ağacın meyvesinden yiyince onlara kızıyormuşsun. Sana bir teklifim var. Sen bu ağacı Allah yolunda infak et, bu ağaç o yetimlerin olsun. Ben de senin için Allah’tan bu bir ağaca karşılık cennetten bir bahçe isteyeyim” buyurdu.

Sahabe, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in teklifini duyunca “ya Resulullah! Ama ben o ağacı çok seviyorum” diye cevap verdi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in teklifini reddetti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bir ağaca karşılık cennetten bir bahçe için dua etmeyi vaad etmesi demek cennetle müjdelenmek demektir; fakat buna rağmen o kişi ağacını vermek istemedi.

Bu hadise herkes tarafından öğrenilince “falan kişi cennetteki bir bahçe karşılığında ağacını vermeyi kabul etmemiş” diye bütün Medine çalkalandı ve herkes adama hayret etti.

Sahabeden Ebû Dahdâh bu hadiseyi duyunca hemen Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e geldi ve “ya Resulullah! İşittim ki bir ağaca karşılık cennetten bir bahçe için dua etmek istemişsin; ama kardeşimiz bunu kabul etmemiş. Herkes biliyor ki benim bahçem Medine’deki bahçeler arasında en güzel bahçelerden biridir. Ben bu bahçeyi versem bana cennetten bir ağaç için dua eder misin” dedi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bunun üzerine tebessüm edip “evet; ama bir ağaç için değil bir bahçe için dua ederim” buyurdu. Efendimiz’den aldığı müjdeye sevinen Ebû Dahdâh hiç beklemeden bahçesini yetimlere infak etti sonra da bahçesine gitti.

O sıra mahsul zamanı olduğu için hanımı ağaçlardan hurma toplamakla meşguldü. Ebû Dahdâh, bahçe kapısından girer girmez hanımına “sakın bir şeye dokunmayasın, ben bahçeyi sattım. Şu anda o topladıklarının hiçbiri bize ait değildir” dedi. Hanımı da ona “nasıl sattın, kaça sattın, kime sattın” diye sordu. Ebû Dahdâh, hanımına “cennetten bir ağaç karşılığında bahçeyi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e satmak istedim; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz cennetten bir bahçe karşılığında almayı kabul etti, ben de bahçeyi Allah’a sattım” dedi.

Hanımı Ebû Dahdâh’ın sözlerini duyunca “ne kadar güzel bir alışveriş yapmışsın. Yalnız bir şey sorayım; o bahçede benim de hakkım var mı, yok muyum” diye sordu. Ebû Dahdâh, “Allah birinin eşine neyi ikram ederse onu aynı zamanda eşine de ikram eder. Elbette ki o bahçede sen de varsın” dedi. Bunun üzerine hanım sahabe “ne kadar güzel bir alışveriş yapmışsın” dedi ve birlikte bahçeden çıktılar.

Okuyucuda açSesli dinle