MÜŞRİKLERİN EFENDİMİZ’E TEKLİFLERİ
Müşrikler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i anlaşma yoluyla ikna etmek için mübarek huzuruna gelerek “sana, en zenginimiz olacak şekilde mal verelim ve seni istediğin kadınla evlendirelim, yeter ki puta tapmayı menetmekten vazgeç” dediler; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, müşriklerin bu teklifini kabul etmedi. Bu defa da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “sen bizim ilâhlarımız Lat ve Uzza’ya bir yıl tap, biz de senin ilâhına bir yıl tapalım” dediler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, bu teklifi de kabul etmedi. Bu defa da “bir ay sen ilâhlarımıza tap, bir ay da biz senin ilâhlarına tapalım” dediler; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bunu da kesinlikle reddetti ve Allah’tan başka ilâh olmadığını ve herkesi yalnızca Allah’a âbd olmaya davet ettiğini beyan etti. Müşrikler girişimlerinden hiçbir sonuç alamayınca bu kez Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “gençlerimizin aklını karıştırma ve çocuklarımızla aramızı ayırma” deyip dağıldılar. Allah da onların bu teklifleri üzerine Kâfirûn Sûresi’ni inzal etti.
“(Resulüm!) De ki: Ey kâfirler! Ben sizin kulluk yaptıklarınıza âbd ol(up kulluk yap)mam. Siz de benim kulluk yaptığıma âbd ol(up kulluk yap)acak değilsiniz. (Zaten siz biliyorsunuz ki) Ben sizin kulluk ettiklerinize (asla) âbd ol(up kulluk ed)ecek değilim. Siz de benim kulluk ettiğime (asla) âbd ol(up kulluk ed)ecek değilsiniz. Sizin dininiz size, benim dinim de banadır.”
Müşrikler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i baskı, tehdit ve anlaşmayla geri çeviremeyeceklerini anlayınca Medine’deki Yahudilerin âlimlerine gidip Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den nasıl kurtulacaklarını sordular. Yahudi âlimleri müşriklere “ona mağaradaki gençlerin (Ashab-ı Kehf’in) hâli, yeryüzünde doğuya ve batıya giden zatın kıssası (Zülkarneyn) ve rûh hakkında bilgi isteyin. Eğer bu üç soruya cevap verirse bilin ki nebîdir, ona uyun; ama cevap veremezse bilin ki yalancıdır” dediler. Yahudi âlimlerini dinleyen müşrikler Mekke’ye döndü ve öğrendikleri soruları Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e sordular. Efendimiz de onlara “size yarın cevap vereceğim” buyurdu; ama “inşallah” demeyi unuttu. Bu nedenle vahyin gelmesi gecikti. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sorulan sorulara cevap vermemesinden dolayı müşrikler arasında dedikodular başladı. Bu dedikodularda müşrikler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in nebî olmadığını ve kendisine iman etmeyerek ne kadar doğru hareket ettiklerini söylediler. Sonunda ise Allah Kehf ve İsrâ Sûreleriyle müşriklerin sorularına cevap verdi.
“(Resulüm!) Yoksa sen, bizim âyetlerimizden Ashâb-ı Kehf ve (isimlerinin yazılı bulunduğu) taş kitabe(deki gençlerin) durumlarını şaşırtıcı mı buldun? Hani o (yiğit) gençler mağaraya sığınmışlardı da, ‘Rabbimiz! Bize katından bir rahmet ver ve bize (şu) durumumuzdan bir kurtuluş yolu hazırla!’ demişlerdi. Bunun üzerine biz de o mağarada onların kulaklarına nice yıllar (mühür) vurduk (onların dünyayla irtibatlarını kestik, onları uykuya daldırdık). Sonra da (onların uyuma müddetleri hakkında ihtilâf eden) iki gruptan hangisinin, kaldıkları müddeti daha iyi hesap edeceğini bilelim (insanlar da görüp bilsin) diye onları (tekrar) dirilttik.”42
“(Resulüm!) Biz sana onların haberlerini hak olarak anlatıyoruz. Hakikaten onlar, Rabblerine iman etmiş gençlerdi. Biz de onların hidâyetlerini arttırdık. (O yerin hükümdarı karşısında) Ayağa kalktıklarında onların kalplerine rabt(edip yönelerek tecelli) ettik de onlar şöyle dediler: Bizim Rabbimiz göklerin ve yerin Rabbidir. Biz ondan başkasına asla ilâh deyip yalvarmayız. Yoksa saçma sapan konuşmuş oluruz. Şunlar, bizim kavmimizdir. Ondan başka ilâhlar edindiler. Onların (bu iddialarını destekleyen, ilâh dedikleri şeyler hakkında) apaçık bir delil getirmeleri gerekmez mi? (Ama bunu yapamıyorlar) O hâlde, Allah hakkında yalan uydurup iftira edenden daha zalim kim vardır?43
“(Fakat onlar o gençlerin söylediklerini kabul etmediler ve onları öldürmeye azmettiler. Bunun üzerine o gençler onlardan kaçtılar sonra içlerinden biri şöyle dedi) ‘Madem siz onlardan ve onların Allah’tan başka âbd ol(up kulluk et)tikleri şeylerden uzaklaştınız, öyle ise mağaraya sığının ki Rabbiniz size rahmetini yaysın ve işinizde sizin için bir kolaylık sağlasın.’ (Resulüm! O mağarada bulunsaydın) Güneşi görürdün. Doğduğu zaman mağaralarının sağına meyleder, batarken de sol taraftan onlara isabet etmeden geçer giderdi. (Böylece) Onlar (Güneş ışığından rahatsız olmaksızın) oranın genişçe bir yerinde (uyurlardı). İşte bu, Allah’ın âyetlerinden (mucize ve delillerinden)dir. Allah kime hidâyet ederse hidâyette olan odur, kimi de (âyetlerine iman etmediği için) dalâlette bırakırsa artık onun için veli olan bir mürşid (rüşdüne erişip Allah’a dost olmuş ve insanları rüşdüne eriştiren bir Mürşid-i kâmil) bulamazsın. (Eğer onları görseydin) Kendileri uykuda oldukları hâlde sen onları uyanık sanırdın. Dahası (vücutları hareketsizlikten zarar görmemeleri için) Biz onları sağa sola çevirip duruyorduk ve köpekleri de (mağaranın) giriş(in)de ön ayaklarını uzatmış (yatmakta) idi. Eğer sen onların durumlarına muttali ol(up onları gör)seydin arkana bakmadan onlardan kaçardın ve (gördüklerinden dolayı) için (büyük) bir korku ile dolardı.”44
“Hâl böyleyken, biz aralarında birbirlerine sormaları için onları (uyandırarak tekrar) dirilttik. (Kendilerine geldiklerinde hâllerindeki acayipliği fark ederek birbirleriyle konuşmaya başladılar) İçlerinden biri, ‘(acaba uykuda) ne kadar kaldınız?’ dedi. (Bir kısmı) ‘Bir gün ya da günün bir parçası kadar kaldık’ dediler. (Diğerleri de) Dediler ki: Rabbiniz kaldığınız müddeti daha iyi bilir. Şimdi siz, içinizden birini şu gümüş paranızla şehre gönderin de baksın, (şehrin) hangi yiyeceği daha temiz ise size ondan bir rızık getirsin. Ayrıca dikkatli olsun ve sakın sizi kimseye sezdirmesin. Çünkü onlar sizden haberdar olurlarsa, ya sizi (öldüresiye) taşlarlar veya kendi dinlerine döndürürler ki o zaman ebediyen iflah olmazsınız.”45
“Böylece (insanları) onlardan haberdar ettik ki Allah’ın (ölümden sonraki diriliş konusunda) vaadinin hak olduğunu ve kıyametin mutlaka geleceğini, onda asla şüphe olmadığını bilsinler. (Fakat o mağara arkadaşlarını daha sonra vefat ettirip katımıza aldık da oradaki insanlar olayın mucizevi tarafını ve asıl hikmetini bırakıp) Aralarında onların durumunu tartışmaya başladılar. (Onlardan bir kısmı) Dediler ki: ‘Onların (vefat ettikleri yer olan bu mağaranın) üzerine bir bina inşâ edin. Rabbleri onları daha iyi bilir.’ Onların işine galip gelen (yetkili)ler ise ‘bizler, kesinlikle onların üzerine bir mescid yapacağız’ dediler. (Resulüm! İnsanlardan bir kısmı) ‘Onlar üç (kişi)dir, dördüncüleri köpekleridir’ diyecekler. Yine (bir kısmı) ‘onlar beş (kişi)dir, altıncıları köpekleridir’ diyecekler. (Bunlar) Gayba taş atmak (bilinmeyen hakkında tahmin yürütmek)tir. (Bir kısmı da) ‘Onlar yedi (kişi)dir, sekizincileri köpekleridir’ derler. De ki: ‘Onların sayısını Rabbim en iyi bilendir. Zaten onlar hakkında bilgisi olan pek azdır.’ Öyle ise onlar hakkında (Kur’ân’da) bildirilenler dışında münakaşaya girme ve onlar hakkında hiç kimseye de bir şey sorma!”46
“(İnsanlardan bazısı) ‘Onlar mağaralarında üç yüz yıl kaldılar’ (diye iddia ederlerken, başkaları) bu sayıya dokuz yıl daha ilave ettiler. (Resulüm!) De ki: ‘Onların ne kadar kaldıklarını en iyi bilen Allah’tır. Göklerin ve yerin gaybı (tüm gizli bilgisi, sadece) ona aittir. O, ne güzel görendir ve ne güzel işitendir. O (göklerde ve yerde olan)ların, Ondan başka bir Veliyy’si (gerçek ve hakiki dostu) yoktur. O, kendi hükümranlığına hiç kimseyi ortak etmez."47
“(Resulüm!) Bir de sana Zülkarneyn hakkında soruyorlar. De ki: ‘Size ondan bir hatıra okuyacağım.’ Muhakkak ki biz ona yeryüzünde imkân ve iktidar verdik ve ona (ulaşmak istediği) her şey(e ulaşabilmesi) için bir sebep (bir vasıta ve yol) verdik. O da (batıya gitmek istedi ve) bir yol tuttu. Nihayet güneşin battığı yere varınca, onu kara bir balçıkta batar (gibi) buldu ve onun yanında (kâfir) bir kavme rastladı. (Bunun üzerine) Biz, ‘ey Zülkarneyn! Dilersen onlara azap edersin, dilersen onlara güzel davranırsın (onları güzellikle yola getirirsin. Nasıl istersen öyle yap)’ dedik. (Zülkarneyn ise şöyle) Dedi: Her kim zulmederse biz onu (dünyada) cezalandıracağız. (Öldükten) Sonra (ise) o, Rabbine döndürülür de (Rabbi) onu görülmedik bir azaba uğratır. Her kim de iman eder ve sâlih amel işlerse ona da mükâfat olarak (ödüllerin) en güzeli vardır. Biz ona buyruğumuzdan kolay olanı (yaratılışta onun fıtratına yazıldığı üzere Allah’a iman etmesi gerektiğini) söyleyeceğiz."48
“Nihayet güneşin doğduğu yere varınca, onu öyle bir kavim üzerine doğar buldu ki onlar için güneşe karşı (ağaçlardan ve dağlardan) bir örtü yapmamıştık.”49
“İşte (Zülkarneyn, tarafımızdan) böyle (imkân ve iktidara sahipti), biz onun yanında (olup biten) her şeyden haberdar olarak onu (ilmimizle) kuşatmıştık. (Zülkarneyn) Sonra yine bir yol tuttu. Nihayet iki set (gibi yükselen dağların) arasına varınca, (iki kavimle karşılaştı ve) onlardan başka neredeyse hiçbir sözü anlamayan bir kavim buldu. (O iki kavim) Dediler ki: ‘Ey Zülkarneyn! Gerçekten Ye’cüc ve Me’cüc (adlı kavimler) yeryüzünde bozgunculuk yapmaktadırlar. Bizimle onlar arasında bir set yapman için sana bir vergi (bir ücret) verelim mi? (Zülkarneyn) Dedi ki: ‘Rabbimin beni içinde bulundurduğu imkânlar, (sizin bana vereceğiniz ücretten) daha hayırlıdır. Siz bana kuvvetinizle yardım edin de sizinle onlar arasına aşılmaz bir engel yapayım. Bana demir kütleleri getirin!’ (dedi). Nihayet iki yamacın arasını aynı seviyeye getir(ip vadiyi doldur)unca, (büyükçe bir ateş yakıp) ‘üfle(yerek ateşi körükle)yin!’ dedi. Artık o (demir kütleleri)ni kor hâline getirince, ‘getirin bana, üzerine (bir miktar) erimiş bakır dökeyim’ dedi. Artık (Ye’cüc ve Me’cüc) onu ne aşabildiler ne de delmeye güç yetirebildiler. (Zülkarneyn) ‘Bu, Rabbimden bir rahmettir; fakat Rabbimin vaadi (olan kıyamet vakti) gelince O bunu yerle bir eder ve Rabbimin vaadi haktır’ dedi.”50
“Sana rûh hakkında soruyorlar. De ki: ‘Rûh, Rabbimin emrindendir ve size ancak (onun hakkında) pek az bir ilim verilmiştir.”51
Yahudilerden öğrendikleri üç sorunun da cevabını alan müşrikler yine de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmedi ve Allah’ın vahyine düşmanlık yapmaya devam ettiler.
Rahmeten lil âlemin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “inşallah” demeyi unutunca; Allah, Kehf Sûresi 23. ve 24. Âyetlerde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz üzerinden hepimize hitap ederek ‘‘hiçbir şey için sakın ‘ben yarın şunu mutlaka yapacağım’ deme! Ancak, ‘(inşallah) Allah dilerse (yapacağım)’ (de). (Bunu) Unuttuğun takdirde Rabbini zikret ve de ki: Umarım Rabbim beni, bundan daha yakın bir rüşde (ve doğruya) hidâyet eder” buyurmuştur.
