HZ. EBÛ ZER EL ĞIFFARİ (R.A.)’NİN MÜSLÜMAN OLMASI
Hz. Ebû Zer (r.a.) Mekke dışında yaşayan Arapların Ğıffar kabilesindendir. Kabilesi kervanları yağmalayarak geçinir, haram aylarda bile baskın yapmaktan geri kalmaz, kural, kaide bilmez, hiçbir laftan anlamazdı. Ebû Zer de kabilesiyle beraber yağmacılık yapıyor, kervan basıyor, tüccarları gasp edip mallarına el koyuyordu; ama yine de Ebû Zer’in kavminden hiç kimseye benzemeyen bir hâli vardı. O, vahid olan Allah’a kulluk ediyor, bütün kabilesi müşrik olduğu hâlde kendisi puta tapmıyor, hatta insanların kendi elleriyle yaptığı putlara kulluk etmesine çok şaşırıyordu.
Bir gün Ebû Zer’de çok değişik bir hâl meydana geldi. Her şey ona yabancılaşmıştı, artık dünya kendisine tat vermiyor, hiçbir şey onu tatmin etmiyor, sadece Rabbiyle olmak, bütün vaktini, zamanını Rabbiyle geçirmek ve bir daha Rabbinden gayrı tarafa dönüp bakmak istemiyordu. Muhabbeti bazen kalbinden taşıyor, o da dayanamayarak kendini kum tepelerine atıyor, ağlayıp haykırarak Rabbini istiyordu.
Daha sonra Hz. Ebû Zer, Rabbine duyduğu iştiyaka daha fazla dayanamadı ve eşkıyalığı bırakıp kabilesinden ayrıldı sonra da çok sevdiği Rabbiyle baş başa kalmak için inzivaya çekildi.
Hz. Ebû Zer (r.a.)’ın bütün günleri artık bilgisi nispetinde Rabbini zikirle, ibadetle, tefekkürle, murakabeyle, dua ve gözyaşıyla geçiyordu. Ona neden putlara tapmadığı sorulduğunda ise Allah’tan başka ilâh olmadığını ve yalnızca ona âbd olmak gerektiğini anlatıyor, putların hiçbir şeye faydası ya da zararı olmayan taş parçaları olduğunu söylüyordu.
Hz. Ebû Zer (r.a.), elini eteğini dünyadan çekmiş, kendini Rabbine âbd olmaya adamışsa da Rabbi hakkında çok az bir bilgiye sahipti, ne yapması gerektiğini, Rabbine nasıl gideceğini bilmiyordu ve kendisine Rabbini tanıtacak biriyle tanışmayı umut ediyordu.
Bu şekilde yaklaşık üç yıl geçirdi ve Hz. Ebû Zer (r.a.) sabırla Rabbine âbd olmaya çalışmaya ve kendisini Rabbine taşıyacak bir kulu beklemeye devam etti. Nihayet bir gün kavminden tanıdığı biri onun yanına geldi ve “ya Ebû Zer! Duydun mu, Kureyş’ten biri çıkmış, o da senin gibi ‘lâ ilâhe illallah’ diyor ve Allah’ın resulü olduğunu söylüyor” dedi. Tanıdığı kişiden yıllardır beklediği müjdenin haberini alan Hz. Ebû Zer’in gözleri açıldı ve haberin doğruluğunu araştırması için kardeşi Üneys’i süratle Mekke’ye gönderdi. Üneys, Mekke’ye gidince Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le bizzat görüştü. Sonra geri dönüp Hz. Ebû Zer (r.a.)’e Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sıradan bir insan olmadığını, söylediği sözlerin de beşer sözüne benzemediğini anlattı.
Kardeşinin anlattıklarıyla heyecanı daha da artan Hz. Ebû Zer (r.a.) derhâl azığını hazırladı ve Efendimiz’le görüşmek üzere Mekke’ye geldi. Müşriklerin Müslümanlara düşmanlık yaptığını bildiği için de ilk başlarda Efendimiz’i sormaktan çekindi ve günlerce Mescid-i Haram’da bekledi.
Yabancı bir adamın uzun zamandır tek başına Mescid-i Haram’ın önünde durup beklemesi Hz. Ali (r.a.)’in dikkatini çekti. Hz. Ali (r.a.) Efendimiz günlerce yalnız başına dikilen bu adamın yanına gitti ve bir ihtiyacı olup olmadığını sordu.
Hz. Ebû Zer’in üstünde hiç parası kalmamıştı, Mekke’den kimseyi tanımıyor, nereye gideceğini bilmiyordu. Azığı bittiği için de ne zamandır karnını sadece Zem Zem suyuyla doyuruyordu. Hz. Ebû Zer (r.a.) bütün bunlara rağmen hiçbir ihtiyacı olmadığını söyledi; ama Hz. Ali (r.a.)’ın hâlinden güven alarak “Mekke’de resul olduğunu söyleyen biri varmış, onunla tanışmaya geldim” der. Ebû Zer (r.a.) zararsız birine benziyor, tehlike oluşturacak biri gibi durmuyordu. Bu nedenle Hz. Ali (r.a.) de onu alıp Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna götürdü.
Nihayet arzusuna ulaşan Hz. Ebû Zer, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i görünce yıllardır aradığı hakikati bulduğuna kalbi mutmain oldu ve iman edip Müslüman oldu.
Sahabiler; haramilikten, yağmacılıktan başka bir şey bilmeyen, laftan, güzellikten anlamaz Gıffar kabilesinden birinin iman etmesine hayret etmiş, Allah’ın hidâyeti dileyen kullarına nasıl da ikram ettiğine bir kez daha şahid olmuştu.
Fahr-i Kâinat Efendimiz, müşriklerin Hz. Ebû Zer’e zarar vermesinden endişe duyarak iman ettiğini şimdilik müşriklere belli etmemesini ona söyledi; ama Hz. Ebû Zer (r.a.) imanın kendisine verdiği muhabbete dayanamayıp Kâbe’nin önünde yüksek seslerle Müslümanlığını açıkça ilan etti. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e mâni olmak için zaten her türlü eziyeti yapan müşrikler, Ebû Zer’in sözlerine çok kızdılar ve hep birlikte bayıltıncaya kadar onu dövdüler; ama yediği dayaklar Ebû Zer (r.a.)’ı yıldırmadı ve ikinci gün tekrar Kâbe’nin önüne gelip yüksek seslerle Allah’tan başka ilâh olmadığını ve Muhammed’in onun resulü olduğunu söyledi. Ebû Zer’in bu tavrına iyice sinirlenen müşrikler tekrar onu bayıltıncaya kadar dövdüler. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Ebû Zer (r.a.)’ı İslam’ı yayması için kendi kavmi Ğıffar kabilesine gönderdi ve ona “ben çağırmayana kadar gelme” buyurdu.
Ebû Zer (r.a.), Efendimiz’den aldığı emri harfi harfine uyguladı ve yıllar süren tebliğinin sonucunda kabilesinin yarısı İslamiyet’le şereflendi. Hicret’in altıncı yılına gelindiğinde ise Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in çağırmasıyla yaklaşık on beş yıllık ayrılığın ardından Medine’ye hicret etti.
