close

RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ’İN TEBLİĞ SIRASINDA ÇEKTİĞİ SIKINTILAR

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in tebliğinde sorun çıkaran, ona hakaret eden ve Müslümanlara eziyet edenlerin başında Ebû Leheb ve karısı Ümmü Cemil geliyordu. İkisi de fırsatını bulduğu her anda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e sorun çıkarıyor, onu küçük düşürmeye çalışıyor ve kimsenin ona iman etmemesi için halkı devamlı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e karşı kışkırtıyordu. Zaman geçtikçe Ebû Leheb ve eşinin Efendimiz ile iman edenlere eziyetleri o kadar çoğaldı ki onların küfürdeki ısrarları ve inatları üzerine Tebbet Sûresi nazil olmuş ve Allah, Ebû Leheb ile Ümmü Cemil’in ebedi olarak cehenneme gideceğini haber vermiştir.

“(Resulümüze yaptıkları yüzünden) Ebe Leheb’in elleri kurusun (ve helâk olsun). Zaten kurudu da. Malı da kazandığı da ona fayda vermedi. (O, âhiret günü) Alevli bir ateşe yaslanacaktır. (Küfründe ona yardım ettiği için) Karısı da! (Ve karısı) Boynunda hurma lifinden bir iple odun hamalı olarak (onun ateşine odun taşıyacaktır).”31

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Ukaz Panayırı’nda insanları Allah’tan başka ilâh olmadığına davet etmek için tek tek her çadıra giriyor, panayıra gelen herkese Allah’ın vahyini anlatıyordu. Ebû Leheb ise Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in çıktığı çadırlara girip “ey ahâli! Size nebî olduğunu söyleyen kişi benim yeğenimdir. O size yalan söylüyor, ondan uzak durun” diyordu. Panayırdakiler de Ebû Leheb’in kışkırtmalarıyla Efendimiz’i dinlemiyor, hatta Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e hakarette bulunuyordu.

Ebû Leheb küfründe o kadar ileri gitti ki bir gün eline geçirdiği bir hayvan pisliğini ve kokuşmuş şeyleri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kapısının önüne attı. Bunu gören Hz. Hamza (r.a.), henüz iman etmemesine rağmen, Ebû Leheb’e döktüğü pisliği geri temizletti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kızları Ümmü Gülsüm ve Rukiye annelerimiz, Ebû Leheb’in Utbe ve Uteybe adındaki iki oğluyla evliydi. Efendimiz’i zor durumda bırakmak isteyen Ebû Leheb, çocuklarına eşlerini boşamalarını söyledi, onlar da babalarına uyarak hem eşlerini boşadılar hem de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e hakaretlerde bulundular.

Ümmü Cemil de eşinden geri kalmıyor ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in gittiği yola her gün dikenli çalılar dökerek ona eziyetlerde bulunuyordu. Bir keresinde de hakkında Tebbet Sûresi’nin indiğini duyan Ümmü Cemil eline bir taş alıp Mescid-i Haram’a gitti ve Efendimiz’i aramaya koyuldu. O sırada Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Kâbe’nin önünde Hz. Ebubekir (r.a.) ile sohbet ediyordu. Kâbe’nin yanına kadar gelen Ümmü Cemil, Hz. Ebubekir (r.a.)’e “Muhammed nerede, andolsun ki beni hicvettiği için bu taşı ona vuracağım” dedi. Oysaki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Ebubekir (r.a.)’ın hemen yanında bulunuyordu; ama Allah, Ümmü Cemil’in gözlerini perdelemiş ve Efendimiz’i ona göstermemişti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ve sahabelere eziyet edenlerin başında gelenlerin biri de Benî Mahzûm kabilesinden olan Amr Bin Hişam’dı. Kureyşli müşrikler arasında zekâsı ve bilgisiyle ön plana çıkan Amr Bin Hişam’a hikmetin babası anlamına gelen Ebu’l Hakem künyesi takılmıştı; ancak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in risaletini tebliğinden sonra gerek Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ve sahabelere eziyetlerde bulunması gerekse de Allah’ın vahyinin hak olduğunu anlamasına rağmen küfründe inat etmesi sebebiyle Efendimiz ona cehaletin babası anlamına gelen Ebû Cehil adını vermişti. Bu durum bizlere bilgili olmanın iman etmede tek başına yeterli olamayacağını ve kibrin insanları ne gibi manevi tehlikelere sokacağını göstermesi açısından önemli bir ibrettir.

Bir gün de Ebû Cehil, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in namaz kıldığı bir sırada ona vurmak için eline bir taş aldı ve tam da vurmak üzere ellerini havaya kaldırdığında aniden elleri havada kalakaldı. Efendimiz namazı bitirdikten sonra Ebû Cehil’in elleri düzeldi; ama az önce yaşadığı hadisenin korkusundan dolayı o taşı atmaya bir daha cesaret edemedi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanından ayrıldı.

Ebû Cehil, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Allah tarafından himaye edildiğini anladığı hâlde düşmanlığına son vermedi. Yine bir gün Efendimiz Alak Sûresi’ni okuduktan sonra secdeye varırken Ebû Cehil zarar vermek niyetiyle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e doğru ilerledi; ancak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e doğru gitmesiyle dönmesi bir oldu. Müşrikler ona ne olduğunu sorduklarında ise kendisi ile Efendimiz arasında bir ateş çukuru gördüğünü ve bu yüzden kaçtığını söyledi.

Başka bir gün ise Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Kâbe’de secde hâlindeyken Ukbe adında bir müşrik, Ebû Cehil’in kışkırtmasıyla getirdiği deve işkembesini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in iki kürek kemiği arasına bıraktı sonra da topluca onunla alay ettiler. O esnada, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mübarek kızı Hz. Fâtıma Annemiz, Efendimiz’in yanına gelerek, mübarek sırtındaki işkembeyi alıp müşriklere fırlattı.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tebbet /1-5 ↩