ÖNSÖZ
“(Resulüm!) Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.”
Enbiyâ Sûresi 107. Âyet
Bizlere nebî ve resullerini ihsan edip kendisine varan mübarek yolu gösteren ve bizi vuslat yolunun en kestirmesi olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yoluna, sırât-ı mustakîme hidâyet eden Allah’a hamd olsun; çünkü o Rabb’tır, Rauf’tur, Rahîm’dir.
Selat ve selam; Allah’ın nebîlerinin, resullerinin, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehl-i beytinin, ashabının, Mürşid-i kâmillerin, bütün irşad ehlinin, mü’min ve mü’minatın, müslim ve müslimatın üzerine olsun.
Bir insan için hayatı bilinmesi ve tanınması gereken en önemli zat; Canlı Kur’ân, Fahr-i Kâinat Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’dir; çünkü hakikatimizin aslı ve hüviyeti odur, bizleri Rabbimize vasıl eden âşıklık yolunun mimarı ve rehberi odur. Onun mübarek hayatında hepimiz için güzel bir örneklik vardır, iman ile irşad vardır. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i bilmeyenler, tanımayanlar hiçbir zaman Rabbimize varan yolu gidemez ve beşer mertebesinden Hz. İnsan mertebesine ulaşamazlar.
“(Resulüm!) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana tabi olun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı mağfiret etsin; çünkü Allah ğafûrdur, rahîmdir (her türlü günahı mağfiret eden, isimlerinde ve fiillerinde her zaman rahmeti tecelli edendir).”1
Hepimizin bu dünyaya gönderilmesindeki amacı; Allah’ın sevgisini ve rızasını kazanmamızdır. Rabbimiz de mukaddes sevgisini kazanmamız için Resulüne tabi olmamızı bizlere şart koşmuştur; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir âbd olarak Rabbimizin neyi sevip neyden razı olduğunu kemaliyle bilip hayatının her adımında uygulamış ve bize Rabbimizin sevgisini kazandıracak amelleri hazır bir şekilde önümüze sunmuştur, dolayısıyla karşılaştığımız her imtihanda Üsve-i Hasene2 olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yaptığı gibi yapmak bize kestirmeden Rabbimizin rızasını, sevgisini, mağfiretini kazandıran en büyük vesiledir.
Eğer Allah’ın bizi sevmesinin yolu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e mutlak tabiyetten geçiyorsa o zaman ona nasıl tabi olacağımızı bilmemiz için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hayatını bilmemiz, öğrenmemiz şarttır. Eğer onun imtihanlarla dolu, Rabbimizin övgüsüne mazhar hayatını bilmezsek neler yaşadığını, hangi imtihanlara nasıl karşılık verdiğini bilemeyiz, böyle olunca da ona uymamız mümkün olmaz.
Zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ebedi saadete intikal buyurmasından sonra şimdiye kadar gelen âlimler bunun ehemmiyetini bildiklerinden Resul-i Zişân’ın mübarek hayat-ı şeriflerini ihtiva eden siyer kitapları kaleme almış ve bu kitaplarda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yaşadığı her olayı en ince ayrıntısına kadar bize aktarmışlardır; ancak siyer kaynaklarında ağırlığın Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in zahiri hayatı olması, Fahr-i Kâinat’ın manevi hâli, âbdiyeti ise hadis ve tasavvuf gibi başlıklar altında siyer ilminden ayrı olarak incelenmesi yüzünden, siyer kitapları bize nebîmizi tanıtmak ve nebîmizle aramızdaki ünsiyeti açıklamak yerine; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ve sahabesinin neler yaşadığını anlatan tarih kitapları hâline gelmiştir. Bu da maalesef Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in pak ve kutsi hayatlarının içerisine birçok iftiraların ve hurafelerin girmesine sebebiyet vermiştir. Binlerce sahih hadis içerisine dahi ne kadar uydurma hadis girdiği göz önüne alınırsa siyer kitaplarında Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in azim ahlakıyla bağdaşmayan nice olayların eklendiği daha iyi anlaşılacaktır.
Peki, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i nasıl tanıyabiliriz?
Resulünü en güzel şekilde anlatan yine onu insanlara hidâyetçi olarak irsal eden Rabbimizdir. Rabbimiz gerek takdiri ve taltifiyle gerekse de ikazı ve nasihatiyle her cihetten yüzlerce âyette resulünü tanıtmış ve neler yaptığını tek tek haber vererek aliyy kulluğunu bizlere örnek göstermiştir. Bizim de ümmeti olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i en doğru ve en güzel şekilde Kur’ân’dan tanımamız gerekir. Diğer türlü hangi siyer kitabını okursak okuyalım; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hakkındaki marifetimiz eksik olur, hatta içinde kirli bilgiler de olduğundan, her ne kadar kıyısından köşesinden bir parça öğrensek bile tanıdığımız kişi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz olmaz. Efendimiz’i yalnızca Müslümanların peygamberi diye biliriz ki böyle olunca da evvelden ahire nasıl bir rûhiyet bağıyla ona bağlı olduğumuzu, bir bebeğin göbek bağıyla annesine bağlı olması gibi, onun mübarek gönlüne nasıl bir bağla rabt olduğumuzu hiçbir zaman bilemez, anlayamayız.
Fakat Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i Rabbimizin beyan ettiği şekilde tanırsak o zaman üzerindeki zat, sıfat, esmâ ve efâl tecellileriyle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Rabbimize kâmil manada ayna olduğunu bilir ve onu sevmenin Allah’ı sevmek, onunla olmanın Allah ile olmak olduğuna, aslımızın da Hakikat-i Muhammediye olduğuna şahid oluruz. Böylelikle kendimize dahi baktığımızda Rahmeten Lil Âlemin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in nûrunu müşahade eder ve kendimizi ondan hiçbir zaman ayırmayız inşallah.
