close

ÖNSÖZ

“Gönlü cennet olanın varacağı yer cennettir. Gönlü cehennem olanın da gideceği yer cehennemdir.”

Pir Muhammed Hüseyin (R.A.)

Hamd; hiçbir şeyin kendisine layık olmadığı ama kendisinin bütün âleme layık olduğu, saf temiz, saf güzellik, saf aşk, saf hayır olan ve kendisinden başka ilah, mabud, maşuk bulunmayan Rahman’a aittir; çünkü o Kuddüs’tür, Kâfi’dir, Şakir’dir.

Salat ve selam; Allah’ın nebisinin, resulünün, Fahri Kâinat Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehlibeytinin, ashâbının, Mürşid-i kâmillerin, bütün irşad ehlinin ve bütün mü’minlerin üzerine olsun.

Allah bir hadis-i kutside; “yere göğe sığmam ama mü’min kulumun gönlüne sığarım”1 buyurmuştur. Gönül; Allah’ın beytidir, tecelligâhıdır, günde üç yüz defa vahyettiği ve her anda baktığı nazargâh-ı ilahidir. Bu yüzden gönlün, insan için hayati bir önemi vardır; çünkü gönül nasıl bir haldeyse insan da o haldedir.

Gönül, sahibini cennete de çıkarır cehenneme de indirir. Birinin gönlü cennet olursa o kişi cennete layık olur, cehenneme dönerse de cehenneme layık olur. İşte gönül, insanın ebedi hayatını belirleyecek kadar önemli bir yere sahiptir. Öyleyse rabbimizin aşkını içinde barındıracak kadar kutsal bir göreve sahip olan gönlümüzü iyi tanımamız ve onun yaratılmasındaki hikmetini iyice idrak edip hayatımızı buna göre yaşamamız gerekir.

Unutmamamız lazım ki etrafımızda gördüğümüz her şey gönlümüzde bir iz bırakır. Baktığımız şey her ne olursa olsun eğer Allah ile ona bakmazsak bu izler gönlümüzde lekeye dönüşür ve gönlümüzü karartır. Böylelikle Allah’ın huzurunda olduğumuzu unuturuz ve onun aşkının, muhabbetinin tecellisini alamayız; çünkü gönlümüz Allah’tan uzaklaşmış, çamura bulanmış, kupkuru kesilmiştir. Eğer biz gönlümüzü kullanmaz onu huzurda durdurmaz, rabbimizle meşgul etmezsek bizim yerimize şeytan ve nefis onu kullanır ve Allah’ın arşı, beyti olan gönlümüzü şüpheyle, zanla, kibirle, kinle, nefretle, şirkle, küfürle doldurup cehenneme çevirir ve dünyamızı da ahiretimizi de cehennem yapar.

Gönlümüzü şeytana ve nefse teslim etmemek için Allah’a döndürmeli ve onun huzurunda durdurmayı öğrenmeliyiz. Eğer öğrenir ve gereğini yaparsak gönlümüz arşa yükselir ve miraçta olur. Böylelikle kirlerinden kurtulur ve rabbimizin tecellisine layık hale gelir.

Rabbimizin gönlümüze tecelli etmesini, cemaliyle nazar etmesini istiyorsak gönlümüzün Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ak u pak olan mübarek gönlüne benzemesi lazımdır; çünkü gönlü beytullah olan, en kâmil manada aşk ile, edep ile, haşyetle dolu olan kişi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Eğer gönlümüz onun gönlüne benzer, onun iman ettiği gibi iman eder, onun tevekkülü gibi tevekkül ederse mutmain oluruz, böylelikle kâmil insan olur, Allah’ın üzerimizdeki muradını gerçekleştirmiş oluruz. Yoksa içinde her türlü vehmin, şekkin, gümanın bulunduğu bir gönül Allah’ın beytliğine layık bir gönül değildir. Zaten Allah da böyle bir gönle tecelli etmez.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz zahiri olarak aramızda olmadığına göre bir peygamber varisi Mürşid-i kâmille beraber olup gönlümüzü onunla beraber tutmamız gerekir; çünkü Mürşid-i kâmiller gönüllerini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sonsuz bir derya olan kalbi şeriflerinde yok etmiş, onda fena bulmuş ve mana itibariyle ona ayna olmuş veli zatlardır. Dolayısıyla gönlümüzü onlarla beraber tutarsak onlardan gelen ilahi feyzler gönlümüze dökülür ve gönlümüz Allah’ın tecellisine layık hale gelir. Bu nedenle Allah’a vasıl olmayı isteyen herkesin bir Mürşid-i kâmille beraber olması, gönlünü onun gönlüne rabt etmesi ve gönlünü dünyevi zevklerden, arzulardan, tûl-i emellerden uzak tutarak aşk ile, edep ile rabbinin vechine çevirmesi lazımdır. Bu, gönlün cennete dönmesi için şarttır.

Bu yüzden biz de Gönül Sohbetleri kitabında özellikle bu konuları anlattık ki kardeşlerimiz gönlün ne kadar büyük bir öneme sahip olduğunu bilsin ve gönüllerini rastgele her yere çevirmesin sadece Allah’ın rızasına, cemaline, velayetine yöneltsin. Öyle ki gönüllerinde Allah’ın aşkından, muhabbetinden başka bir şey kalmasın.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. El-Aclûnî, Keşfü’l-Hafâ 2:165; İmam-ı Gazâlî, İhyâ-u Ulûmiddîn, 3 /14 ↩