close

ÖNSÖZ

“De ki: Allah’ın bizim için yazdığından başkası bize asla isabet etmez. O, bizim Mevlâ’mız (sahibimiz, dostumuz ve yardımcımız)dır. O hâlde mü’minler ancak Allah’a (güvenip) tevekkül etsinler.”

(Tevbe /51)

Kulunu kendine çekmek için ona her anda muamelede bulunan ve kulu Hz. İnsan olsun, kendisine veli olsun, ayna olsun, halife olsun diye ona her anda kazanma imkânı veren Allah’a hamd olsun; çünkü O, Fââl’dır, kullarına karşı Latif’tir, Ekrem’dir.

Selât ve selam; Allah’ın nebîlerinin, resullerinin, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehl-i beytinin, ashabının, Mürşid-i kâmillerin, bütün irşad ehlinin, mü’min ve mü’minatın, müslim ve müslimatın üzerine olsun.

İnsan hayatı zahirden ibaret zanneder. Bu yüzden insanlarla muhatap olduğunda işi başkalarının yaptığını düşünür ve başına gelen şeyler için “bunu falancalar yaptı” der, olayların arkasına, hikmetine bakmaz. Hâlbuki zahiri perdenin arkasında işi yapan Allah’tır ve Allah, kuluna kazanması için insanlar üzerinden ona muamelede bulunmuştur.

İnsannın Allah’la muhatap olmadığı tek bir an bile yoktur. Allah bu muhataplıkla güzel fiilleri kendisi üzerinde tecelli etsin diye ona fırsat verir. Örneğin; kul, yardıma ihtiyacı olan biriyle karşılaştığında bu sahneyi ona Allah hazırlamış ve ona “haydi, kuluma yardım et, güzelliğimi kazan” demiştir. Ya da biri kendisine yanlış yaptığında yine buna Allah müsaade etmiş ve bu imtihanı ona göndererek “haydi, kulumu affet ki üzerinde isimlerim, fiillerim tecelli etsin” demiştir. Bu şekilde insan bütün hayatı boyunca ne yaşarsa yaşasın Allah’ın kendisine manevi olarak kazanması için gönderdiği imtihanlarla; yani Allah ile muhataptır.

Allah gün içinde kuluna yüzlerce defa “seni seviyorum” diye hitap eder. Bu hitabı da gün içerisinde insanlar üzerinden ona yaptığı muamelelerle, ikramlarla, güzelliklerle yapar. “(Ey insan!) sana isabet eden her güzellik Allah’tandır”1 âyetinde Allah’ın da buyurduğu gibi insanın karşılaştığı bütün güzellikleri yapan Allah’tır ve insan her anda Allah’ın güzel fiilleriyle, ikramıyla, rahmetiyle karşı karşıyadır. İnsana da düşen; yaşadığı her şeyde Allah ile muhatap olduğunun farkında olması ve rabbinin kendisi için neler yaptığına şahid olmasıdır.

Herkes Allah’ın kendisini gördüğünü, izlediğini bilir; ama mesele hayata peygamberi bir bakışla bakıp Allah’ın bizim için neler yaptığını izlemektir. Eğer Allah’ın bizim için neler yaptığını izlersek “bugün Allah için ne yaptım” bakışından bir üst mertebeye geçer ve “bugün Allah benim için neler yaptı, bana ne büyük ikramlarda, nimetlerde bulundu” deriz, dolayısıyla rabbiyle muhatap olduğunu, her anda rabbiyle beraber olduğunu bilen ehlullahtan, arif kullardan oluruz.

Allah’a iman, yalnızca onun zatına ya da isimlerine iman değildir. Nasıl ki Allah’ın zatına ve El Esmâu’l Husnâ’sına iman etmek gerekiyorsa Allah’ın efâline de iman etmek gerekir. Başka türlü iman olmaz. Allah’ın El Efâlu’l Husnâ’sını, güzel fiillerini öğreneceğiz ki hayatımızı yaşarken tabi tutulduğumuz imtihanlarda Allah’ın bize hangi fiilleriyle muamele ettiğini ve bu fiillerin Allah’ın hangi esmâsından tecelli ettiğini bilelim, böylelikle yaşadığımız olayların rabbimizden bir imtihan olduğunu, ebedi hayatımızı, rabbimizin rızasını, cemalini, dostluğunu kazanmamız için bir imkân olduğunu bilelim ve bir musibete uğradığımızda “falanca böyle yaptı, bu yüzden başıma bunlar geldi” deyip insanları suçlamayalım. Perdenin arkasında bize kazanmamız için hayırla, rahmetle muamele eden rabbimizi, muamelenin sahibini görelim. Ya da “filancalar olmasaydı, bunu başaramazdım” deyip nimeti başkalarından bilmeyelim ve kazandığımız her nimeti bize rabbimizin ikram ettiğini anlayalım.

Eğer nimetlerin ve musibetlerin bize rabbimizden geldiğini idrak ederek hayatımızı yaşarsak işte o zaman rabbimizle muhatap olmuş, kesreti ortadan kaldırmış, vahdete girmiş, gerçek manada lâ ilâhe illallah: “Allah’tan başka ilâh yoktur.” Lâ havle ve lâ kuvvete illa billah: “Allah’tan başka güç (kuvvet) sahibi kimse yoktur” demiş oluruz. Zaten Allah’a âbd olarak asıl gayemiz; hayatı yaşarken gerçek manada “lâ ilâhe illallah” demek ve hiç kimseye Allah’tan bağımsız bir varlık, bir güç, bir irade vermemek olmalıdır.

İnşallah El Efâlu’l Husnâ ve Aşk sohbetleri rabbimize kâmil manada imanı ve rabbimize marifeti, onunla beraberliği bize kazandırır. Biz de hayatımızı sadece rabbimizle beraber onun huzurunda durarak yaşarız.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Nisâ /79 ↩