ÖNSÖZ
“Hayır! Kur’an onların iddia ettikleri gibi beşer sözü değildir. O, levh-i mahfuz'da olan pek şerefli bir Kur’ân’dır.”
(BURÛC /21-22)
Kuluna vahyini indirip hayatını nasıl yaşaması gerektiğini ona en ince ayrıntısına kadar öğreten, indirdiği kelamıyla kulunu beşer çizgisinden eşref-i mahlukat mertebesine çıkaran ve kuluna kendisine varan yolu gösteren Allah’a onun resulünün hamdıyla hamd olsun; çünkü o, veduddur, muciptir, hâdidir, mu’mindir.
Allah’ın selat ve selamı; Allah’ın nebilerinin, resullerinin, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehlibeytinin, ashabının, bütün Mürşid-i kâmillerin, irşad ehlinin, mü’min ve mü’minatın, müslim ve müslimatın üzerine olsun.
Hepimiz dünyaya gelmeden önce bezm-i elestte rabbimizin huzurundaydık, sadece rabbimizi görüyor, rabbimizi biliyor ve bir tek onu seviyorduk. O kadar ki rabbimize duyduğumuz bu aşkın, muhabbetin tesiriyle kendimizden bile bihaber, sadece rabbimizin zatının ve esmasının tecellisini tadıyorduk. Hâl böyleyken “ben gizli bir hazine idim bilinmeyi istedim”1 hadis-i kutsisinin sırrına münasebetten rabbimiz bilinmeyi murad etti, bu yüzden bizim için imtihan sahnesi olan dünyayı hazırladı ve bize bir de varlık elbisesi giydirerek bizi yeryüzüne gönderdi. Öyle ki beşer olarak dünyaya geldiğimiz bu âlemde kendi irademizle rabbimizi tercih edelim, bezm-i elestte rabbimize olan aşkımızı, muhabbetimizi bize süslü görünen bu yeryüzünde gösterip ispat edelim, böylece tıpkı bezm-i elestteki gibi yine rabbimizle beraber olalım; yani rabbimizle beraberliği kendimiz hak edelim, kendimiz kazanalım, böylelikle meleklerin secdesine layık olduğumuzu ortaya koyalım.
Evet, Allah bizi yeryüzüne indirmiş; ama burada asla başıboş bırakmamıştır. Bizim için vahyini indirip hayatı nasıl yaşamamız gerektiğini, rabbimize nasıl âbd, veli olacağımızı, öz itibariyle kendisine varacak yolu en ince ayrıntısına kadar nebileriyle, resulleriyle bize öğretmiştir. Yani bizi dünyaya göndermiş; ama bizimle ünsiyetini hiç koparmamış, Hz. Âdem (a.s.)’dan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e kadar indirdiği bütün vahiylerde bizimle konuşmuştur. Şu an elimizdeki Kur’an-ı Kerim’le de bizimle konuşmaya devam etmektedir.
Allah ayet-i kerimede “hayır! o (yalanlamakta oldukları kitap) şerefli bir Kur'an'dır” buyurur. Allah, insana vahyini indirerek ona şeref vermiş, kıymet vermiştir. İnsan o kadar şerefli ve kıymetli ki rabbi onun için kelamını yeryüzüne indiriyor, onun için konuşuyor ve onu muhatap alıyor! İşte, bütün mahlukat arasında yalnızca insan, rabbiyle böylesine bir muhataplık, yakınlık içindedir. Bu yüzdendir ki insan bütün mevcudat içerisinde eşref-i mahlukattır, zübde-i kainattır.
Eğer insan, bütün şerefini, kıymetini Allah’ın kelamından, vahyinden alıyorsa o hâlde Kur’an insanın şerefidir ve Allah Kur’an’ı indirmekle kuluna şerefini indirmiştir. İnsanın bu şerefi kazanıp kazanmaması kendi elindedir. Kul ya Allah’ın vahyini alır ve nefsinin hevasını ilah edinmekten kurtulup rabbini bulur, böylelikle meleklerin secdesine layık hale gelir ya da Allah’ın vahyini ciddiye almaz, yalan sayar, hayatı sanki Allah hiç konuşmamış gibi yaşar, bunun sonucunda rabbiyle muhatap olma nimetinden mahrum kalır, rabbinin beraberliğini kazanma, insan olma şerefini kaybeder.
Allah’ın vahyi insanın beşer mi ya da Hz. İnsan mı olacağı konusunda kesin ve net olan ölçüdür, olmazsa olmaz olandır. Hâl böyleyken “ben mü’minim, Müslümanım” diyen herkes mutlaka rabbinin kendisine ne indirdiğini bilmeli ve rabbinin kelamını okumalıdır. Okusun ki rabbinin neyi sevdiğini, neyi sevmediğini, neyi istediğini, neyi de istemediğini bilsin. Bununla beraber rabbiyle konuşmuş olsun, rabbiyle bir sohbeti olsun. Aksi halde rabbinin kendisine ne söylediğini merak etmeyen biri kul olduğunu iddia ederek sadece kendini kandırmış olur.
Biz de rabbimizin bizden ne istediğini bilelim ve rabbimizin her bir ayetine duayla, istiğfarla, tövbeyle, hamdla, şükürle cevap verelim; yani rabbimizle mukabele yapalım diye “Ayetlere Dua ve İstiğfarla Cevaplar” sohbetlerini yaptık. Duamız “ben Müslümanım” diyen herkesin Allah’ın vahyini okuması ve okuduğu her ayette rabbine cevap verip onunla bir sohbetinin olmasıdır; yani hayatını rabbiyle beraber yaşamasıdır.
Kardeşlerimiz de “Ayetlere Dua ve İstiğfarla Cevaplar” kitabını okuduklarında hem rableriyle mukabele yapmayı öğrenirler hem de bu duamızın kabulü olarak sohbetlerini artık rableriyle yaparlar, rableriyle beraber olurlar inşallah.
