close

Önsöz

“Aşksız insan ölüdür

Âşık, Allah ile diridir.”

Pir Muhammed Hüseyin (R.A.)

Bizi sevdiği için yaratan ve bize olan her muamelesinde saf sevgi, saf rahmet, saf hayır bulunan; veli olan, vekil olan, vedud olan Allah’a hamdolsun.

Allah’ın selatı ve selamı; Allah’ın nebilerinin, resullerinin, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehlibeytinin, ashabının Mürşid-i Kamillerin, bütün irşad ehlinin, mü’min ve mü’minatın, müslim ve müslimatın üzerine olsun.

Allah ayeti kerimede; “ben cinleri ve insanları bana âbd olsunlar diye yarattım”1 buyurur. Âbd olmak; gönlünü sevdiğinin peşinde sürüklemek, kendi hayatını severek, isteyerek sevdiğinin yolunda feda etmek ve bundan muhabbet almak demektir. İnsan ancak âşık olduğu için kendi ömrünü maşuğu yolunda tüketebilir ve arkasına bile dönüp bakmadan her şeyini bu uğurda feda edebilir. O halde Allah’ın bizi âbd olarak yaratması demek; gözümüzü, gönlümüzü Allah’tan ayırmamamız ve Allah’a kâmil manada bir imanla iman etmemiz ve ona teslim olmamız için bizi yaratması demektir.

Allah bir hadis-i kutside; “kâinatı insan için insanı da kendim için yarattım”2 buyurur. Eğer Allah, insanı kendisine âbd olsun; yani âşık olsun diye, kâinatı da insan için yaratmışsa bu durumda kâinat; insanın, Allah’a olan aşkını kazanma ve ispatlama alanıdır. Kâinatı böyle anlamak gerekir.

Allah, insanı aşktan yarattığı için insan bir şeyleri sevmek, ona bağlanmak zorundadır. İnsan ya, Allah’ın kendisine ikram ettiği bu aşkı, sevgiyi tekrar Allah’a iade eder ve Allah’a âşık olur, âbd olur ya da bu aşkı ters tarafta kullanarak başkalarına, başka şeylere âbdlik yapar, onları sever; çünkü hayat baştan sona aşktır ve herkes mutlaka bir şeylerin aşığıdır. Hayatını da sevdiği, âşık olduğu şeylerin peşinden koşarak harcar, kendini, hayatını bu yolda kurban eder.

Kim hayatını ne uğruna harcıyor, çabasını, gayretini ne için sarf ediyorsa âşıklığını ona yapmıştır. Kimileri gecesini, gündüzünü kendisine belirlediği bir hedef uğrunda heba eder, o hedefe ulaşmaya çalışır, kimi de sadece kendi rahatlığının bozulmaması için çaba harcar, gayret gösterir; yani gönlünü bir şeylerin peşinden sürüklemeyen hiç kimse yoktur. Bu yüzden insan ya, hakiki maşuğa; Allah’a âşık olur, âbdliğini de ona yapar, ya da kendi nefsinin hevasının peşinden gider, kendi nefsini ilah edinir.

Allah’a olan aşk, Allah için olan aşk, muhabbet; insanı huzurlu eder, olgunlaştırır, Hz. İnsan yapar. Başkalarına olan aşk ise insanı sadece huzursuz yapar, insana sıkıntı verir ve en ufak bir sorunda bütün emekleri boşa gider.

Rabbine âşık olmuş, âşıklığı tatmış bir kul her anda rabbiyle beraber olduğunu, her anda rabbiyle muhatap olduğunu bilir, bundan da muhabbet alır. Bu yüzden insanlara hep hayırla muamele eder, Allah’ın hesabını yapar, ne yaparsa yapsın her işinde Allah’ın rızasını arar ve gönül yapmaya çalışır; yani Allah’ın El Esmau’l Husna’sını üzerinde taşır; çünkü rabbine âşık, âbd, halife, Hz. İnsan olmuştur.

Mesele; Allah’a olan âşıklığı kazanmak, aşkı gerçek sahibine, âşık olunmaya layık olan tek sevgiliye verebilmektir. Bunun için de Allah’ı tanımak gerekir, tanımadan Allah’ı sevdiğimizi iddia etmemiz ancak vehim olur, zan olur; çünkü Allah’ı tanımasak, bizi ne kadar sevdiğini ve bize her anda hayırla, rahmetle muamele ettiğini bilmesek, onu sevemeyiz. Başımıza gelen her musibette Allah’ın bize zulmettiğini, haksızlık yaptığını düşünür, isyan eder, itiraz ederiz. Oysaki bizi alakasından, aşkından, muhabbetinden yaratan Allah her anda bizimle beraberdir ve bize rahmetiyle, muhabbetiyle muamele eder. Hem dünyada hem ahirette onunla olabilmemiz için bize sayısız ikramlarda bulunur.

İşte Aşk Âşık Maşuk kitabında rabbimizi neden sevmemiz, ona neden âşık olmamız gerektiğini Allah’ın isimleriyle anlattık. Öyle ki mü’min olduğunu iddia eden biri olarak rabbimizin sevilmeye, âşık olunmaya ne kadar layık olduğunu bilelim, anlayalım. Doğumumuzdan son nefesimize kadar bize Hz. İnsan olmamız, ona dost olmamız için verdiği fırsatların farkında olalım. O bizim iyiliğimiz için bizi rahmetiyle imtihan ederken biz; “ben bunu hak edecek ne yaptım, bu neydi başıma geldi, benim ne suçum vardı, Allah bu sıkıntıyı vermek için beni mi buldu, Allah ne halde olduğumu görmüyor mu, neden bana yardım etmiyor” deyip rabbimize karşı su-i zanda bulunmayalım ve onun bize hayır olarak gönderdiklerini biz şer olarak zannetmeyelim.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Zariyat /56 ↩
  2. El-Menhec-ul Kaviy, C.5, S. 516; İlm-ul Yakin, C.1, S.381 ↩