ALLAH’A YAKIN KULLARIN VEFATI NASIL OLUR?
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah kendisini seven, kendisine yakın olan kullarının ruhlarını kendisi alır, o ruhları Azrail (a.s.)’ın almasına müsaade etmez” buyurmuştur.
Âlimlerimiz bu hadisi açıklarken “Allah, kuluna ölüm anında nurdan yazılı Allah ismini gösterir. Kulun ruhu buna dayanamaz hemen kendisinden, bedeninden ayrılıp nurdan yazılı Allah ismine sarılır” demişlerdir. Bu, her ne kadar güzel bir deyim olsa da işin özü, hakikati böyle değildir.
Peki, işin hakikati nedir?
Allah perdeyi açar ve cemalini kendisine yakın olan kuluna müşahade ettirir. Allah’ın “ruhumdan nefhettim” dediği o ruh, rabbine âşık olduğu için perde açılır açılmaz bedeninden ayrılıp rabbine doğru gider. Bedenden ayrılırken bu aşk ve muhabbet esnasında kul, ruhunun bedeninden ayrıldığını bile hissetmez, bundan haberi bile olmaz. Elbette ki o ruh sonra Azrail (a.s.) ve meleklerin refakatinde Allah’ın huzuruna çıkarılır; ama o ruh bedeninden ayrılırken melekler ona dokunmaz.
Allah, sevdiği kuluna vuslat yolculuğunda böyle bir perdeyi açmamış, kul böyle bir müşahadeyi yapmamışsa Allah bu müşahadeyi ona mutlaka son nefeste yaptırır; yani kul ölmeden önce mutlaka Allah’ın cemalini müşahade eder. Allah bu nimeti son nefeste ona ikram eder; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kul, herhangi bir mertebede vefat ettiğinde bu mertebeyi tamamlayamamışsa Allah o mertebeyi kuluna tamamlattırıp kulunu öyle huzura alır” buyurmuştur. Allah bütün mü’min kulları için böyle yapar, bu da Allah’ın ikramıdır.
