DEĞER VERDİĞİMİZ İNSANLARA KARŞI KALBİMİZ KIRILDIĞINDA NE YAPMAMIZ GEREKİR?
Rivayete göre; meczup bir veli, şehrin işlek yerinde yürürken çocuklar onunla dalga geçip ellerine geçeni ona fırlatır. O veli zat da kendini onlardan korumaya çalışır. Bu sırada başka bir Allah dostu olan Süfyan-ı Sevri Hazretleri bir işyerinin önünde oturur. Meczup veli onun önünden geçerken Süfyan-ı Sevri Hazretleri onun üzerine gül atar. Gül ona değince o veli zat birden bağırır. Bunun üzerine Süfyan-ı Sevri Hazretleri “millet seni taşladığı, sana karpuz kabuğu attığı halde ben sana gül attım, niye böyle bağırıyorsun” diye sorar. Meczup da “onlar beni tanımıyor; ama sen beni tanıyorsun. Senden gül de gelse beni incitir” der.
Dolayısıyla insan en çok, sevdiği insanın ezasından incinir. Sevdiklerimiz bize gül de fırlatsa bu hareketleri haklı olarak bizi incitir; çünkü gönül böyledir. Birini sevdiğimiz için onun en ufak bir sözüne, tavrına incinebiliriz; ama her ne olursa olsun sevdiklerimizin güzelliklerini herhangi bir eksikle, yanlışla perdelemememiz gerekir. Varsın, gülün bir de dikeni olsun, eksiği olsun, zaten hiç kimse mükemmel değildir, mükemmeliyet bir tek Allah’a aittir. Bu yüzden bizim de sevdiklerimizi hoş görmemiz, yaptıkları yanlışı, eksiği bir güzelliklerine kurban etmemiz gerekir.
