GÜNÜMÜZDE BAZI CEMAATLERE KARŞI ŞÜPHE VE ÜMİTSİZLİKLE BAKILIYOR. BU BİR YIKILIŞ MIDIR, YOKSA ASLINA UYGUN BİR İNŞA MI BAŞLIYOR?
Gayemiz başka cemaatleri yermek, küçümsemek, hafife alıp dışlamak değilse o zaman eksikliklere ve yapılan yanlışlara Allah’ın nuruyla bakıp onları görmemiz ve o eksiklikleri Allah’ın vahyiyle, resulünün sünnetiyle tamamlamaya çalışmamız, aslına uygun bir inşa olur inşallah.
Cemaatlerin eksikliklerini görünce de asla umutsuzluğa düşmememiz gerekir. Kişi kulluğunu yapmaya çalışırken bazı şeyleri bilmeyebilir veya Allah’a, Allah’ın vahyine, resulüne tabi olmaya göre eksik yapmış, yanlış yapmış olabilir. Böyle bir durumda bizim onu düzeltip yeniden inşa etmemiz gerekir.
Bununla beraber ümmet şu anda kulluğunu yapmaya çalışırken bir yükseliş döneminde, inşa dönemindedir. Bu inşa kemâle erinceye kadar yükselmeye devam eder. İnşa, kemâlâtını tamamladığında tekrar inişe geçip bu defa bozulma sürecine girer. Hayat hep böyle bir çıkışta, bir iniştedir. İniş tamamlanınca tekrar çıkış başlar.
Bizim de hangi dönemde olduğumuzu, ne yapmamız gerektiğini bilmemiz, bununla beraber biri inişteyse bozulmasın diye onu tutmaya çalışmamız, yükselişteyse eğer daha fazla yükselmesi için tabir-i caizse ona omuz verip onu yukarı doğru çıkarmaya çalışmamız gerekir. Öyle ki hep beraber kazanabilelim.
Şu an günümüzde yüzlerce, binlerce cemaat vardır. Elimizde bir ölçü olmazsa ve onların yaptıklarını Allah’ın vahyinin, resulünün, kulluğun ve âbd olmanın ölçüsüne vurmazsak o zaman kendi kendimize “bu doğru yapıyor, şu yanlış yapıyor” deyip hüküm vermiş oluruz. Dolayısıyla birçok yanlışı farkında olmadan doğru kabul ederiz. İnşallah bundan sonra Allah’ın kitabını elimize alır, resulünün hayatını da önümüze koyar ve hükmü öyle veririz.
Allah bir şeye doğru dediyse o doğru, yanlış dediyse o yanlıştır. Mü’minler bunu böyle kabul ettiğinde asla yanılmaz, şeytan onlara hile yapamaz, onları tuzağa düşüremez, aralarındaki kardeşliği bozamaz. Hakikat ortaya çıktıkça hem dışarıdan bakanlar yanlış yapanların yanlışını görür, hem de yanlış yapanlar kendi yanlışını görür.
Peki, kime göre olan yanlışı görmemiz gerekir?
Tabi ki kendimize göre olanı değil Allah’a ve resulüne göre olan yanlışı görmemiz gerekir. Bu yüzden bir kardeşimize yardım ederken “bak kardeşim, bana göre değil Allah’a, Allah’ın şu ayetine göre bu yanlıştır, Allah bunu ayetinde şöyle buyuruyor” dememiz, bunu söylerken de işi bilmemiz, âlim olmamız ve Allah’tan haşyet duymamız gerekir.
Mesela; öyleleri var ki henüz iki kelime okuduğu, daha ağzı süt koktuğu halde “falan cemaat şöyle yanlıştır, falan cemaat böyle yanlıştır, falan cemaat şöyle küfürdedir, falan cemaat böyle münafıktır” deyip konuşmaya başlar. Bu, haddi aşmaktır, edebe aykırıdır, edepsizliktir. İnsanın haddini bilmesi gerekir. Bununla beraber konuşan kişinin konuşmaya hakkı olabilmesi için en az o cemaattekiler kadar iş yapmış olması gerekir.
Mesela; bir tarafta hayatını İslam’a, ilme adamış ve hayatını bu uğurda vakfedip anlatmaya, davet etmeye, öğretmeye çalışan birisi olsun. Öteki tarafta ise hiçbir şey yapmayarak “işte şurası yanlıştır” deyip konuşan birisi olsun. Böyle konuşan “orası sana göre yanlıştır, sen öyle anlamış olabilirsin yahut o şey yanlış da olabilir; ama neden ondaki bu kadar güzelliği görmüyorsun! Onda bu yanlış varsa doksan dokuz tane de güzellik var. Senin o güzelliklerden istifade etmen gerekirken ille de bu yanlışla mı onu hesaba çekeceksin, bütün o doğrularını yok mu sayacaksın” diye sormak lazım.
Peki, bize düşen nedir?
Bize düşen; nerede bir güzellik, bir doğru varsa onu almaktır. Bizim doğru gördüğümüz şey yanlışsa veya bir içtihat konusuysa birileri onu zaten düzeltir. Bu yüzden cemaatler hakkında, insanlar hakkında konuşurken dikkatli olmamız, bir ve beraber olmamız, kardeş olup birbirimize sarılmamız, birbirimize cennet yolunda yardımcı olmamız ve birbirimiz için cennete vesile olmaya çalışmamız, bizi görenlere “bu kişi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ümmetidir, bu kişi ahlakıyla ona benziyor” dedirtmemiz gerekir. Böyle olursa hızla yükselişe geçer, Allah’ın vahyiyle hızla inşa oluruz.
Önümüze geleni eleştirmek, çekiştirmek, kötülemek bize sadece şeytanı hatırlatır. Bu yüzden ısrarla “la ilahe illallah muhammedun resulullah diyen herkes bizim kardeşimizdir” diyoruz. Bununla beraber elbette birbirimizin eksiğini, yanlışını görüp bir kardeş olarak Allah adına birbirimize yardım etmeye çalışıp insanları yermekten, kötülemekten, küçümsemekten de uzak durmamız gerekir. Böyle yapmazsak şeytanı sevindirir, ümmetin birliğini, beraberliğini, kardeşliğini bozar, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i de üzmüş oluruz.
