İNSANLARIN ALLAH’A DAVETE İCABET ETMEMELERİNE NASIL BİR HİKMETLE BAKMAMIZ GEREKİR?
Böyle bir durumda önce kendimize bakmamız, bir eksiğimiz, yanlışımız varsa orayı düzeltmeye çalışıp “acaba ben nerede eksik, yanlış yapıyorum” diye işe kendimizden başlamamız gerekir. Kendimizde bir eksik, bir yanlış yoksa bu defa “acaba muhatap olduğumuz insanları davet ederken, onları tanımadan, anlamadan mı davet ediyorum yoksa bilip tanıyıp öyle mi davet ediyorum” diye tefekkür etmemiz gerekir.
İnsanları tanıyıp davet etmemize rağmen kimse davete icabet etmiyorsa bu durumda bize düşen; güzel bir sabırla sabretmek ve davete devam etmektir. Mesela; Hz. Nuh (a.s.)’a baktığımızda dokuz yüz elli sene boyunca kavmini imana davet etmiştir. O halde bizim de bıkmadan, usanmadan davete devam etmemiz gerekir. Tabi ki bu yıllar alabilir; ama Allah’ın, kulları üzerinde mutlaka bir muradı vardır ve bu muradı da Allah bilir. Bize düşen; Allah’ın bizim üzerimizdeki muradı gerçekleşsin diye çaba, gayret sarf etmek ve gerekeni yapmaktır.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah bana peygamberleri arz etti. Bir kısmının iki ümmeti, bir kısmının bir ümmeti vardı, bir kısmı ise tek başına bir ümmetti; yani bir kişi bile ona iman etmemişti” buyurur.
Peki, bu durum onların peygamberliğine, kulluğuna bir zarar verir mi?
Haşa! Onlar kendi vazifelerini yapmışlardır. Zaten mesele, insanın kendi vazifesini yapması, Allah’ın emrettiği, hükmettiği gibi en güzel şekilde, en güzel söz neyse onu söyleyip rabbinin yoluna hikmetle, Allah’ın vahyiyle davet etmesidir. Bunları yaptıktan sonra karşımızdaki ister davete icabet eder, ister etmez bu bizim işimiz değildir.
Hidayeti verecek, kullarını kendine döndürecek, kendine çekecek olan Allah’tır. Kullarını ise sadece buna vesile eder. Biz de sadece vesile olmaya, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olmaya çalışıyor, onun yolunda, onun izinde yürümeye çalışıp davetimizi yapıyoruz.
Bir de en güzel davet elbette ki hal ile yapılan davettir. Sadece dilimizle davet etmemiz yetersizdir. Halimiz de insanları davet etmelidir; ama bu biraz zaman alabilir. Bununla beraber davetimizi yaptığımızda gönlümüzün ferah olması gerekir.
Her gece uyumadan önce bir yerde bir eksik, bir yanlış yaptık mı, yapmadık mı diye kendimizi kontrol etmemiz, bir yanlış yapmışsak onu düzeltmemiz, eksik yapmışsak onu tamamlamamız gerekir. Eğer her şey yerli yerindeyse bu defa da hamd edip şükretmemiz, yolumuza ve davetimize devam etmemiz gerekir.
