close

TARİKATTA MÜRŞİDİN DERVİŞİNE NAZARI NE DEMEKTİR? NAZARI SOHBET ÖLÇÜSÜNDE NASIL ANLAMAK GEREKİR?

Mürşid sohbet ederken nazarı dervişine erişir. Bu nazar da kişiye ve kişinin gönlüne göre değişir. Bir mürşid sohbet ederken dervişi ona gönlünü açarsa, anlattıklarını almak isterse mürşidin nazarı ona gelir. Yoksa biri mürşidinin karşısında otururken gönlü başka yerde olur, gönlünü ona açmazsa anlattıkları hakkında “bu benim için önemlidir, olmazsa olmaz olandır, benim bunu mutlaka anlamam, anlayıp gerekeni yapmam gerekir” demezse mürşidin nazarı ona erişmez.

Bununla beraber nasıl ki kötü nazar varsa güzel nazar da vardır; yani biri karşısındakine hasetle baktığında nazarı karşısındakine zarar verdiği gibi; gönlü muhabbetle dolu olan, Allah’ın zatıyla sıfatıyla tecelli ettiği bir gönülden nazar eden biri de karşısındakine faydalı olur.

Bunun yanı sıra bir mürşid sıradan birine nazar etmez, ancak onu dinleyene nazar eder. Dolayısıyla biri mürşidinin sohbetini dinlemezse mürşidi istediği kadar ona nazar etsin ona bir şey yapamaz, bir şey veremez, herhangi bir şekilde ona yardımda bulunamaz. Hele ki onu manevi olarak hiç yetiştiremez.

Bir mürşidin dervişini manevi olarak yetiştirebilmesi için o dervişin mürşidinin sohbetlerini dinlemesi, rabbinin huzurunda boyun bükmesi ve rabbinin rızasını istemesi gerekir. Mürşidi sohbet ederken dervişin mürşidine muhabbetle bakışı, gönlünü açışı ise ona kazandırır, nazar ettirir.

Peki, bir mürşid sohbet etmeden sadece nazar ederse bu dervişe bir şey kazandırır mı?

Hayır, sohbetsiz bir şekilde sadece nazar etmek asla işe yaramaz. Bununla beraber derviş, gönlünü açmadan mürşidi ona hiçbir şekilde nazar edemez, sohbet etse bile ona herhangi bir şey öğretemez, veremez; çünkü nazar çift taraflı bir şeydir, dolayısıyla mürşid sohbet ederken dervişin de gönlünü açıp onu dinlemesi gerekir.

Bir de bazı insanlar “mürşid hiç konuşmadan nazar ediyor” derler. Oysaki bu yanlıştır ve böyle bir şey yoktur. Böyle bir şey olsaydı bunu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz yapardı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz susup sadece nazar etmemiş, aynı zamanda konuşmuştur, ona gönlünü açanlar da iman etmiş, sahabe olmuş, gökteki yıldızlar olmuştur. Zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i dinledikleri, gönüllerini açıp onu kabul ettikleri için kendilerine sohbet arkadaşı; yani sahabe denmiştir.

Okuyucuda açSesli dinle