KİMİ İNSANLAR “BEN RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ’E RABITA YAPIYORUM” DİYORLAR, BU MÜMKÜN MÜDÜR? MÜRŞİDİMİZE RABITA YAPTIKTAN BELLİ BİR SÜRE SONRA RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ’E Mİ RABITA YAPMAMIZ GEREKİR?
Birinin “ben Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e rabıta yapıyorum” diyebilmesi için gönlünün oraya varmış olması, gönül itibariyle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le beraber olma gücüne sahip olması gerekir. Bununla beraber birinin mürşidi ona sürekli yol göstermez, örnek olmazsa, yanlış yaptığında “bu yanlıştır” doğru yaptığında “bu doğrudur” demezse, “burada Allah’ın rahmeti, şurada Allah’ın gazabı var” deyip ona yolu göstermezse o kişi yolu yürüyemez, kendi kendini kandırmış olur. Böylece hayale kapılır, hayal kurar, hayali olarak “ben Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e rabıta yapıyorum” der.
Rabıta, mürşidi sadece düşünmek değildir, ona tabi olmak, ona uymak, onu dinlemek, bir durum karşısında gerektiğinde ne yapacağını ona sorabilmek ve sormaktır. Herhangi bir sorun, sıkıntı yaşadığında ne yapılması gerektiğini bilmektir. Rabıta aynı zamanda kişinin yolu yürürken yaşadığı manevi hali sorup onun Allah’tan mı yoksa şeytandan mı olduğunu bilmesi, bunu öğrenmesidir. Mürşid-i kâmil bunun için gereklidir. Dolayısıyla hiç kimse “ben Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e rabıta yapıyorum” diyemez, derse kendini kandırmış olur ve yolu da yürüyemez.
Peki, bir mürşide rabıta yapıldıktan belli bir süre sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e rabıta yapılır mı?
Hayır, kişi rabıtayı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yapmaz; ama gönlü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna vardığında mürşidi ona bunu zaten söyler. Hatta söylemesine de gerek olmaz; çünkü manevi olarak yolculuk birdir. Kişi yolu mürşidiyle beraber yürür. Bir süre sonra yolu Resulullah (s.a.v.) Efendimizle beraber yürümeye başlar, daha sonra alacağını da Allah’tan alır. Sonuçta gaye Allah’a vasıl olmaktır ve bu yolda mürşid de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de Allah’a vasıl olmak, vuslata ermek için birer vesiledir, vasıtadır.
