EKŞİ ÜZÜMLERLE GÖNÜL ALAN EFENDİMİZ
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabelerle sohbet ettiği bir zamanda yoksul bir sahabe, pazarda dolaşırken birinin bedava üzüm dağıttığını gördü. Hiçbir şeyi olmayan bu yoksul sahabe, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e bir şeyler hediye edebilmenin sevinciyle hemen dağıtılan üzümden bir salkım alıp mescide, Rahmeten Lil Âlemin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna vardı ve üzümün tadına bakmadan hepsini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ikram etti.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hem üzümleri yedi hem de kendisine ikramda bulunan sahabeye tebessüm etti; ancak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanındaki sahabeler, hiç alışık olmadıkları bu duruma çok şaşırdılar; çünkü her zaman kendisine getirilen şeyleri yanlarındakine ikram eden Efendimiz bu defa hiç kimseye üzüm uzatmadı, hepsini tek başına yedi.
En son Resulullah (s.a.v.) Efendimiz üzümleri bitirdi ve üzümü getiren sahabeye tekrardan teşekkür etti. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e bir şeyler ikram edebilmenin sevinci ve ondan aldığı teşekkürün mutluluğuyla sevinen sahabe, Efendimiz’den müsaade isteyip onun mübarek huzurundan ayrıldı.
Üzümü getirenin gitmesini fırsat bilinen diğer sahabeler büyük bir merakla üzümleri dağıtmamasının hikmetini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e sordular. Bunun üzerine Gönüller Sultanı Efendimiz onlara “getirdiği üzümler çok ekşiydi, üzümleri size ikram etseydim. Siz onları yediğinizde yüzünüze bakıp üzümlerin ekşi olduğunu anlayacak ve bana ekşi üzüm getirdiği için üzülecekti. Onun üzülmesinden endişe ettiğim için hepsini ben yedim ve ekşi olduğunu anlamasın diye de ona tebessüm ettim” buyurdu.
