Önsöz
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
“Muhakkak ki Allah katında din İslam’dır.”
(Âli İmran /19)
Cehenneme dönmüş gönülleri cennete çeviren, karanlıkta kalanları nuruyla aydınlığa çıkaran, kalplerdeki huzursuzluğa sükûn bulduran ve her ne olursa olsun kullarından asla ümidini kesmeyen Allah her türlü noksanlıklardan münezzehtir; çünkü o Hadi’dir, Fettah’tır, Selam’dır.
Salat ve selam; Allah’ın nebisinin, resulünün, Fahri Kâinat Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehlibeytinin, ashâbının, Mürşid-i Kâmillerin ve bütün irşad ehlinin üzerine olsun.
İslam, Allah’a teslim olmaktır; ama sadece teslim olmak anlamına gelmez, aynı zamanda selam sözcüğünden türetildiği için selamet anlamına da gelir. Allah’ın, kulları için seçtiği bir dinin manasının selamet olmasının mutlaka bir hikmeti vardır. Bunun hikmeti; insanın sadece Allah’a teslim olmakla selamette olabileceğidir; yani birinin selamette olabilmesi için Allah’a teslim olması gerekir. Sadece Allah’a teslim olanlar selamette olabilir; çünkü Allah’a teslim olanlar, hayatlarında vekil olarak Allah’ı görür ve Allah’ın nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun güzel yapacağını bilir, bu yüzden endişe etmez, gönülleri huzur bulur. Allah’a teslim olmayanlar ise asla selamette olamaz, hayatlarını yaşarken hep birilerini suçlar, hayatlarından razı olmaz, dünyevi korkular içinde yaşar, dolayısıyla gönül itibariyle hep bir savaş içinde, etrafıyla da kavga halinde olurlar. Böylelikle hem dünya hayatını hem de ahiret hayatını kaybederler.
Nasıl ki İslam, selamet anlamına geliyorsa aynı şekilde Müslüman da selamette olan kişi demektir. İslam’ı kabul eden biri selamette olmalı, kendini selamette görmelidir. Eğer selamette değilse bu durumda bir sorun vardır, ya İslam’ı kabul etmemiştir ya da kabul ettiği İslam, Allah’ın dini, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yaşadığı din olan İslam değildir; çünkü İslam barış dinidir. Bu yüzden bir Müslümanın başta kendisiyle sonra çevresiyle barışık olması gerekir. Kendisiyle barışık olmayan, etrafıyla hep bir kavga içinde, şikâyet içinde olanlar İslam’ı doğru anlayamamış, kendi kendine bir din üretmiştir.
Zaten günümüzde Müslümanların hep savaş içinde olmasının, Müslüman ülkelerinin kan gölü haline gelmesinin sebebi budur. Eğer ümmet dini doğru anlasaydı, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yaşadığı gibi yaşasaydı hali böyle olmazdı. Bu dönem de o zamanki gibi asr-ı saadet devrine dönerdi.
İslam’ı en güzel ve en doğru şekilde yaşayan elbette ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Bu durumda dinimizi öğrenmek için mutlaka Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e bakmamız, dini o nasıl yaşamışsa öyle yaşamamız gerekir. Yoksa yaşadığımız din Allah’ın dini olmaz, atalarımızdan ve kendi zannımızdan meydana getirdiğimiz bid’atlarla, hurafelerle dolu basmakalıp bir din olur ki Allah da bizden böyle bir dini kabul etmez.
Bu yüzden İslam’ı; yani kelime-i şehadeti, namazı, orucu, hacca gitmeyi, zekât vermeyi doğru bir şekilde öğrenmemiz, öğrenip gereğini yapmamız lazım ki dinimiz Allah’ın ayetlerinde vahyettiği, resulünün sahabesiyle yaşadığı din olabilsin.
